Hallo,

Leuk dat je hier bent! Ik ben Yvonne. Begin 30, PhD student, sportief, doe een poging tot muzikaliteit en gezond leven en blog over de dingen die me bezig houden. Wees welkom en voel je vrij om te reageren.

Hier sta ik

Vorige week was er een van weerzien van vriendinnen. Driemaal was er sprake van een serieuze vorm van bijkletsen. Het veruit meest besproken onderwerp? Relaties. Voorbije relaties om precies te zijn. Die van mij en die van hen. De wederkerende vraag: waarom gooien mensen het roer om na een relatie? Natuurlijk, de drang om je haar te verven na een break up snap ik als vrouw maar al te goed. Maar ineens de dingen gaan doen waarvan je altijd zei ‘dat nooit!’, dat vind ik toch wat raar. Of, positiever uitgedrukt; interessant. Ben je dan niet jezelf geweest tijdens de relatie? Of word je, misschien keer op keer, zo beïnvloed door de interesses van een ander dat hier (te veel?) in mee gaat?

Ik zou mezelf niet zijn als ik hier niet wat zelfreflectie aan koppelde. Al eerder schreef ik hoe blij ik werd van mijn (ogenschijnlijke) zeeën van tijd in mijn single bestaan. Mijn haar zit nog hetzelfde, maar ik heb mijn ritme omgegooid, ben lekker bezig in mijn huisje, doe een schrijfcursus en ben druk vakantieplannen aan het maken. Dingen die ik toch al zo’n twee jaar niet mijn prioriteit hadden gehad. Maar is dat alles? Stonden die dingen gewoon niet zo hoog op mijn verlanglijstje en bleven ze daarom liggen? Of wilde ik ze eigenlijk wel heel graag, maar liet ik me beïnvloeden door andermans agenda?

Ik heb meerdere malen het gevoel ervaren dat ik aan het eind van een relatie ‘mezelf kwijt was’. Soms door mijn persoonlijke groei en veranderende interesses waar niet voldoende ruimte voor gegeven werd. Soms doordat ik ontdekte dat het reilen en zeilen zoals het eigenlijk vanaf het begin af aan was, toch niet werkte voor mij. Beide situaties vragen om een compromis en dat is iets waarbij ik nog wel eens flexibeler ben dan de andere partij. Reuze handig om conflicten te vermijden. Maar als je te veel stappen richting een ander zet, kan het zomaar zijn dat wanneer je op kijkt, je ergens bent waar je je helemaal niet thuis voelt. Een gevoel dat niet beter wordt als blijkt dat de ander amper een voet verzet heeft.

Dat opkijken om te zien waar ik sta, dat mag ik wel wat eerder en vaker doen. Want weer een stap terug zetten is lastig en wordt niet bepaald toegejuicht. Van vast staan wordt niemand gelukkig en dan is er nog maar één uitweg. Of het anders was gelopen als ik eerder opgekeken had? Geen idee. Het had vast geen kwaad gekund.



Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Instagram
Follow
Mailinglist
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl