Hallo,

Leuk dat je hier bent! Ik ben Yvonne. Begin 30, PhD student, sportief, doe een poging tot muzikaliteit en gezond leven en blog over de dingen die me bezig houden. Wees welkom en voel je vrij om te reageren.

Hoe gaat het?

Ik ben geen positief persoon. Ik heb het geprobeerd de afgelopen drie maanden, maar dat kostte me ontzettend veel energie. En die is op. In het begin was het makkelijk; ik had tenslotte heel snel geen pijn in rust, dus alles leek voorspoedig te gaan. Maar dat hield na een week of drie wel op, die schijn. Daar hou ik nu ook mee op.

Toen ik mijn operatie liet plannen, was er maar één ding waar ik rekening mee ging houden: de maand vakantie in oktober. De rest zou ik wel verplaatsen of maar missen, maar die vakantie niet. Daar keken we al een jaar naar uit. Die gaat naar een plek waar ik al tien jaar heen wil. De operatie was in mei. Ik oktober zou ik dan prima in staat moeten zijn om vakantie te vieren. Met wat creativiteit en oneerlijke verdeling van de lasten zelfs gewoon de vakantie ik wil.

Het gaat niet goed. Mijn herstel loop achter. Flink ook. Ik zou al lang in de oefenzaal bezig moeten zijn met gewichtjes en een volleybal. In plaats daarvan lig ik op de behandelbank terwijl de fysio rustig rondjes draait met mijn schouder. Mijn schouder is stijf geworden. Doe je niets aan. Dat gebeurt nou eenmaal bij een deel van de mensen. Er zit vooruitgang in, dat wel. Het gaat alleen zo verrekte langzaam.

De vakantie in oktober gaat door. Zei het ingekort. Zei het zonder mij. Er lijken veel meer redenen dat ik niet mee ga, maar nader onderzocht, zijn die allemaal direct terug te voeren naar mijn onwillige schouder. Ik wil niet op vakantie terwijl ik die niet kan vieren op de manier die ik wil. Ik wil niet op een plek zijn waar ik al tien jaar heen wil, om het vervolgens niet echt in me op te kunnen nemen doordat ik gefrustreerd ben dat het niet kan zoals ik wil. Ik wil niet daar zijn en de schoonheid niet zien omdat ik me schuldig voel omdat ik iemand afrem en vervolgens mijn eigen grenzen over ga om maar niet een te groot blok aan het been te zijn. Ookal ben ik de enige die dat zo ziet. Ik wil niet dat ik daar sta en dan ruzie sta te maken omdat ik niet met mijn beperkingen om kan gaan.

Ik ga niet mee en dat is de enige juiste keuze voor mij. Maar de vakantie gaat wel door. Dat waar we samen een jaar naar uit keken, gaat door zonder mij. Dat wat me positief hield terwijl ik verplicht op de bank zat gaat gebeuren zonder mij. En dus nooit meer met mij. Dat enige wat niet verpest mocht worden door mijn schouder is verpest.

Ik ben me er van bewust dat dit de weg is naar het beter worden. Naar het nooit meer geremd worden door mijn schouder. Ik ben me er van bewust dat er ergere dingen zijn in de wereld. Maar voor mij even niet. Misschien is dat kortzichtig, oppervlakkig, overdreven, egocentrisch, maar dat is dan maar even zo. Voor mij is dit een diep zwart gat.

Het gaat niet goed.



Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Instagram
Follow
Mailinglist
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl