Hallo,

Leuk dat je hier bent! Ik ben Yvonne. Begin 30, PhD student, sportief, doe een poging tot muzikaliteit en gezond leven en blog over de dingen die me bezig houden. Wees welkom en voel je vrij om te reageren.

De positieve insteek

Ik heb mezelf nooit gezien als het 'glas half vol'-type. Hoe graag ik dat ook wel had willen zijn. Anderhalf jaar geleden werd ik zelfs ronduit een negatief persoon genoemd. Wat meteen tegen werd gesproken door een naaste collega, dat dan weer wel. Gelukkig. Wanneer ik in een vertraagde trein of, duidelijker nog, een trein-vervangende NS bus zit ervaar ik ook vrij onomstotelijk dat er mensen zijn die nog veel negatiever in het leven staan. Of een nóg groter gevoel voor drama hebben. (Moet je nagaan.) Waarschijnlijk allebei.

De laatste tijd echter, lijken de rollen omgedraaid. In de relatie ben ik ineens degene die zegt: 'Joh, denk niet zoveel na, je leeft nu.' Op mijn werk ben ik degene die het allemaal wel goed ziet komen tegenover een begeleider die denkt: 'Maar wat als je te snel te veel doet en je je herstel vertraagd en er nog een half jaar uit ligt?' Hij heeft zeker een punt dat ik wat dat betreft soms tegen mezelf beschermd moet worden, maar ik heb mijn lesje (in ieder geval wat betreft mijn schouder) wel geleerd en sta bovendien onder wekelijkse controle van mijn fysio die ook zelf zegt dat zijn voornaamste taak is mij binnen mijn grenzen te houden. Het is natuurlijk goed bedoeld en dat waardeer ik zeker, begrijp me niet verkeerd, maar ik voel me er ook door afgeremd.

Zou ik geleerd hebben om anders tegen dingen aan te kijken? En ervoeren anderen mijn instelling ook als een (kleine) tegenwerking?

Misschien is het ook wel makkelijker om positief te zijn de laatste twee maanden. Dat klinkt misschien gek, aangezien ik die tijd weinig kan en net zo weinig doe. Dat is bij tijden flink eenzaam en deprimerend, maar overwinningen zijn dan wel makkelijk. Van weer een vuist kunnen maken tot fietsen (gisteren, voor het eerst in twee maanden). Ineens zijn de meest simpele dingen onmogelijk en dus een reden om blij of zelfs trots te zijn als ze beetje bij beetje wel weer kunnen en lukken.

Ik tel mijn zegeningen en hoop dat vol te houden. En wie weet, mischien zelfs anderen die dat even niet lukt daarin mee te krijgen.



Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Instagram
Follow
Mailinglist
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl