Abonneren

Hallo,

Leuk dat je hier bent! Ik ben Yvonne. Begin 30, PhD student, sportief, doe een poging tot muzikaliteit en gezond leven en blog over de dingen die me bezig houden. Wees welkom en voel je vrij om te reageren.

Ik had hier graag een stukje willen typen over dat ik weer aan het werk was. En dat ik weer kon hardlopen. Maar het hardlopen dat ik mocht proberen, duurde zo'n zes minuten voordat het niet bleek te kunnen. En het werken.. Tja. Ik werkte de afgelopen weken voor zo'n 20%. Vandaag besprak ik met de bedrijfsarts dat dit vanaf deze week zo'n 25 tot 50% zal zijn. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat die 5 uur achter mijn bureau zitten van gisteren kennelijk te veel waren en ik dus maar beter thuis kon blijven. Morgen weer een dag.

Hoewel het al een stuk beter is dan de afgelopen maanden, heb ik nog steeds af en toe het gevoel dat ik geen leven heb. Het frustreert. Ik kan kribbig worden om het feit dat ik mijn agenda aanpas op die van een ander, maar laten we wel wezen; mijn agenda is vrijwel leeg. Het is ook een stukje jaloezie. Normaal gesproken ben ik blij als ik een avond op mijn bank kan zitten. Nu ben ik blij wanneer ik iets gepland heb. En tegelijkertijd vind ik het lastig om me op te laden voor de dingen die ik wel doe.

De tijd dat ik semi-verplicht thuis rust zit te houden gaat op aan lezen op mijn dakterras wanneer de zon schijnt en series en films kijken wanneer dit niet het geval is. (En middagdutjes, want oh wat is werken ineens zwaar als je het niet meer gewend bent.) Vermakelijk uiteraard, maar het heeft ook een keerzijde. Je leeft mee. Je wordt jaloers. Tenminste, ik wel. Dit zou te maken kunnen hebben met mijn algehele constante verlangen naar groener gras en/of aanleg voor drama, maar dat terzijde. Het lijkt ineens geweldig om begin 20e eeuw op een Engels landgoed te wonen, hele dagen te surfen, een eigen bedrijfje te hebben, co-schappen te lopen of nog op de middelbare school te zitten (ja, daar dacht ik toen anders over). En vooral dat je dan weet dat alles goed komt, want jij bent de hoofdpersoon.

Oh dear. Het wordt echt heel erg tijd dat ik weer gewoon mijn ding kan gaan doen. Alleen mijn hoofd heeft daar niets over te zeggen. Kom op schouder. Je kunt het. Doe eens lief.



Reacties

Zesenhalve week. Ik wissel tussen tegen de muren op vliegen en als een zak aardappelen op mijn bank zitten. Ik verveel me en voel me regelmatig alleen. Al die mensen om me heen met een baan en een leven ook. Bah. Ik doe hard mijn best om het niet op hen af te reageren, maar dat lukt me helaas niet altijd. Ik probeer afleiding te zoeken. Dingen om te doen. En gek genoeg kom ik dan heel snel uit bij kijken naar hoe andere mensen wel kunnen sporten. Het WK beachvolleybal deed mijn handjes jeuken. De start van de Tour vind ik vooral leuk om de sfeer en ik zal het verder ook niet volgen. Dus wat mij betreft zijn ze allebei voorbij. Wimbledon kijken dan maar?

Reacties

Zes weken na de operatie. Het is de eerste mijlpaal, het eerste moment waar je naar toe leeft. Na zes weken mag de sling af, kun je licht kantoorwerk doen en ga je terug naar de orthopeed, zo las ik van tevoren. Zes weken, dat is morgen.

Geschreven informatie, zonder er vragen over te (kunnen) stellen, kan nog wel eens voor en miscommunicatie zorgen. Zo blijkt de sling af' meer 'de sling langzaam afbouwen' te zijn. En 'licht kantoorwerk' is nogal subjectief. Ik vind typen, hoe dan ook, namelijk niet bepaald zwaar werk. Ik vond ook dat ik na een paar dagen alweer een telefoon aan kon nemen en kon typen met een hand. Ik had ongelijk. Dat kan ik na zes weken pas. Typen met twee handen moet ik nog even op wachten. Het is ook wel logisch, weet ik nu, nu ik het voel. Maar van tevoren had ik het anders geinterpreteerd en dus ook anders gecommuniceerd naar mensen om me heen. Het zorgt voor wat teleurstelling hier en daar.

Vandaag ging ik terug naar orthopeed 3. Hij vroeg of mijn wondjes ontstoken waren geweest en testte een beetje de bewegingsvrijheid. Dat was het. Wel had ik mooi de mogelijkheid om nog even te vragen wat hij allemaal gezien had daar binnen. Ruim een jaar geleden was mij door orthopeed 2 verteld dat er pezen in mijn schouder dusdanig beschadigd waren dat het niet te opereren was en het nooit meer zou herstellen. Ik zou nooit meer kracht kunnen zetten boven mijn hoofd. Vloeken, tranen, laten bezinken en accepteren. De uitspraak was geheel gebaseerd op de MRI. Hier was volgens dezelfde mannen ook op te zien dat ik alleen miniscule beschadigingen in mijn schouder had. Veel verder hadden ze er wat dat betreft niet naast kunnen zitten, dus kreeg ik een sprankje hoop, al durfde ik dat eigenlijk toe te staan. Gelukkig stelde ik de vraag wel, want er werd mij nu verteld dat er geen enkele zichtbare aanleiding is om aan te nemen dat ik niet 100% functionaliteit van mijn schouder terug zal krijgen. Ik neem het nog maar niet voor een zekerheid aan, maar toch liep ik met een grote glimlach de deur uit. Volleyballen! In maart 2016 of iets dergelijks, maar toch. Aanvallen! Serveren! Beachvolleyballen!

Zucht..

Duurt lang..



Reacties

Mijn herstel verloopt tot nu toe voorspoedig, mijn fysio is tevreden, ik red mezelf in mijn eentje en verveel me niet eens heel erg. Ik begin een beetje onrustig te worden door het gebrek aan beweging, maar door een fiets op een rollerbank kan daar iets aan gedaan worden. Ik mag niet klagen. Wat ik wel vervelend vind, is het gevoel dat ik heel veel dingen mis. Niet dat ik per se overal bij hoef te zijn, maar ik ben niet meer helemaal op de hoogte van eigen PhD project, zie mijn vriendje minder regelmatig en kan niet mee met leuke uitjes. Ik weet uit ervaring dat dit niet vervelend hoeft te zijn. Ik bedoel; zet me aan de andere kant van de wereld en ik zeur er niet over, maar nu mijn dagen gevuld zijn met puzzelen, een boek lezen en het kijken van Roland Garros en Netflix, wordt dit toch iets sneller vervelend. Ik weet dat ik niet mag zeuren en ik weet waar ik het voor doe. Ik probeer zoveel mogelijk mijn normale leven op te pakken, maar dat lukt nog niet zo goed. Ik zal geduld moeten hebben, maar tot die tijd is het vervelend om me toeschouwer te voelen van mijn eigen leven.



Reacties

Ik vond het spannend en ontzettend interessant tegelijkertijd. Ik stelde mijn vragen, ik bereidde me voor en ging met volgens zeggen angstige ogen de voorbereiding in. Ik had vantevoren bedacht het infuus prikken het meest vervelende zou zijn en dat bleek waar. Iets met koude handjes en terugtrekkende aders. Gelukkig was iedereen even vriendelijk en vrolijk. Mijn bril mocht opblijven tot in de OK, dus keek ik eens goed om me heen, ik heb tenslotte niet het voornemen er ooit nog een van binnen te zien.

Ik bleek bij het bijkomen uit de narcose meteen bijdehand te zijn geweest, nog voordat mijn bewustzijn ook was ingeschakeld. Met drie gaatjes in mijn schouder en een tintelende arm, maar verder klaarwakker mocht ik twee uur later weer terug naar mijn kamer. Vanaf het begin af aan voelde ik mij prima. De enige momenten dat ik pijn heb, is wanneer mijn spieren een onbewuste beweging maken. Verder voelt het wat stijf, maar dat is logisch. Gelukkig maar, want de pijnstillers gaven dusdanig veel bijwerkingen dat ik liever gewoon voel dat er iets mis is met mijn schouder. Vanaf vandaag hou ik het op alleen paracetamol.

Het valt dus alles mee, ook omdat je meer kan met één arm dan je zou denken. Veruit het meest vervelende is dat een normale knuffel en tegen elkaar aan in slaap vallen onmogelijk zijn. Mijn arm zit nog vijf weken in een sling, dus het duurt nog even voordat dat weer kan. Gelukkig zit ik niet aan de bank gekluisterd en gingen we gisteren en vandaag even de stad in om te genieten van het zonnetje en de muziek van Jazz in Duketown.

Komende week mogen de hechtingen eruit en vrijdag mag ik langs de fysio. Dan begint de weg van het herstel waar ik zelf echt invloed op heb. Ze hebben aardig wat geklust, wat betekent dat er nu stijver is, maar misschien ook wel dat ik straks meer kan dan wat ik had durven dromen.



Reacties

Mijn project is voor zover nodig en mogelijk overgedragen. Volleybal en yoga zijn opgezegd. Mijn huisje is schoon, de was gedaan, de koelkast leeg en de vriezer vol. Een grote tas vol kleding en vermaak staat vast in Den Bosch.

Ik was de laatste weken aan het regelen en plannen en stressen. Maar het afgelopen lange weekend zat ik op een camping in de Ardennen, met een biertje bij het kampvuur. Ik zeg niet dat het volledig ontspannen dagen waren, maar ik heb een groot deel van de tijd helemaal niet nagedacht over de aanstaande operatie en gevolgen daarvan. Heerlijk. Vandaag nam ik vrij om zonder haast de laatste dingetjes te kunnen doen. Morgen nog een half dagje werken..

Het voelt alsof ik veel dingen afsluit en het voelt nogal definitief. Onzin natuurlijk en dat weet ik ook wel. Stressen over vijf weken minimaal kunnen werken? Als ik mijn arm breek, lig ik er ook zes weken uit, zonder dat te kunnen voorbereiden! Opzeggen van sporten definitief? Zeg, die operatie moet juist om straks weer te kunnen! Al mijn was gedaan willen hebben? Mijn fietsen op de juiste plekken, goed op slot? Huisje schoon, vuilnis weg, koelkast leeg, tas ingepakt? Dat doe ik voor een vakantie ook! Maar het voelt anders. Er is geen vaste datum dat ik terug ben, misschien is dat het. Nu de operatie echt dichtbij komt, heeft de stress plaats gemaakt voor lichte zenuwen en nieuwsgierigheid. Ik ben op orde. Alles wat ik wilde doen is gedaan. Kom maar op.

Reacties

Ik schreef tien maanden geleden al dat het verhaal van mijn schouder nu wel klaar was. Ik loog. Onbewust, echt waar. Cross my heart.

Ruim 3,5 jaar, 4 seizoenen, 4 fysiotherapeuten, 3 orthopeden. En nu gaat het ineens heel snel. Afgelopen woensdag besloten fysio 4, orthopeed 3 en ik dat er geopereerd ging worden, over een weekje of zes was de schatting van de wachtlijst. De dag erna zat ik bij de planner. Wanneer het me uit kwam. Nou, nooit lijkt mij, dus doe maar zo snel mogelijk. Nou, over anderhalve week dan? Pardón?! Ik heb het maar een weekje later laten plannen.

Een jaar geleden bereidde ik me al mentaal voor op een operatie. Twee maanden geleden stapte ik met diezelfde verwachting bij orthopeed 3 binnen. Beter voorbereid had ik niet kunnen zijn op die beslissing, maar toch was het ineens wel heel definitief en dichtbij. En de dag erna nog heel veel dichterbij.

Ik schoot in de regelmodus. Gevolgd door een paniekmoment. En toen boosheid, met huilen uiteraard. Ik denk dat ik het nu zo langzamerhand weer een beetje onder controle heb. Het is een kwestie van het to do-lijstje wat ik al schreef af te werken, los te laten en het maar op me af laten komen. Makkelijker gezegd dan gedaan voor iemand die nogal graag de controle heeft.

Ik kom (minimaal) vijf weken in een sling, waarbij ik niets kan met rechts. Daarna volgen, volgens de literatuur, nog zes tot negen maanden revalideren tot ik weer ‘alles’ kan. Alles in de zin van, alles dat ik zal gaan kunnen. Ik had de hoop van ooit nog tegen een bal aan kunnen slaan een jaar geleden al laten varen. Fysio 4 en orthopeed 3 hebben nog hoop. Ik heb 100% vertrouwen in hen. Iets minder in mijn schouder. We zullen zien. Over negen-en-een-halve maand.

 

Reacties


Toen ik na ruim drie jaar een pijnlijk schouder eindelijk een MRI kreeg, was ik enthousiast. Over de bevindingen aanzienlijk minder, maar ik blogde er wel over inclusief plaatje. Wat ik toen ik die plaatste nog niet wist, is dat een donker vlekje op je bot geen goed teken is. Het betekent een massa die daar niet hoort te zitten. Een tumor dus, maar dat klinkt zo naar voor iets wat ook een onschuldig vetbultje kan zijn. De orthopeed zei meteen dat het waarschijnlijk goedaardig is, maar het toch graag liet beoordelen voor de beentumoren commissie. Er werden nog wat röntgenfoto's gemaakt voor het totaalbeeld. Better safe than sorry. Ik besloot dat ik het niet waard vond om anderen bezorgd te maken en het er over hebben het ook groter zou maken voor mezelf, dus ik hield mijn mond (sorry Pap en Mam). Behalve tegen A., want ondanks dat ik me niet echt zorgen maakte, was het fijn om te kunnen zien wat voor reactie iemand met medische kennis geeft. 

De commissie besloot ook dat het waarschijnlijk niets was, maar om het toch maar even te laten checken. Better safe than sorry. Ik vertelde het tegen Koen, omdat er nu toch een extra afspraak aan zat te komen en ik dat niet verborgen wilde houden. Zorgen maken deed ik me, geholpen door de nuchtere reactie, nog steeds niet.

Het gebouw van het AMC bleek me acht jaar nadat ik er eenmalig binnen stapte nog steeds de kriebels te geven. Gezien de slechte herinneringen is het niet de beste plek voor mij om na te denken over een beentumor . Ik had er een kort gesprek, er werd wat aan mijn schouder getrokken en ik liep naar buiten met de mededeling dat ze mij gingen bespreken en ik daarna van ze zou horen. Ik had hoop dat ze genoeg hadden aan de plaatjes die er al waren en het onderzoekje. Jammer, maar helaas: bij thuiskomst van de vakantie lag er een brief te wachten. 'Er staat een MRI voor u ingepland. Om 7 uur ’s ochtends.'

Na een nachtje van vier uurtjes belabberd slapen onderging ik MRI 2. Met ditmaal een infuus in mijn pootje (voor contrastvloeistof) dat een half uur lang pijn bleef doen en zonder muziek, aangezien er vergeten werd dat aan te zetten. Geen hele vervelende dingen, maar vervelend genoeg op dat moment. Na twee weken zou ik gebeld worden.

De twee weken bleken maar twee dagen. Fijn, want lekker snel duidelijkheid, maar dat is niet het eerste wat door je hoofd schiet als je ineens sneller dan gepland iets hoort. Zoals mij de hele rit al verteld werd, is het een onschuldig vetbultje, wat bovendien lekker mag bljven zitten waar het zit. Hoewel ik de hele tijd het idee had mij niet echt zorgen te maken, bleek het toch een opluchting. De dagen na het belletje kwam de spanning er uit in de vorm van vermoeidheid, buikpijn, misselijkheid, hoofdpijn en algehele malaise.

Ondertussen ben ik weer op de rit en helemaal klaar met mensen die aan mijn lijf onderzoeken en trekken. Toch zat ik vandaag weer bij een fysiotherapeut (numero 3 voor de schouder). Ditmaal om begeleiding te krijgen bij het opbouwen van spieren in mijn rechter schouder. Die had ik door het zwemmen tot mijn 13e en daarna volleyballen voldoende, met name rechts. Maar momenteel kunnen de spieren rond mijn schouderblad mijn arm maar amper optillen. Het is tijd om daar iets aan te doen, zodat de pezen die beschadigd zijn kunnen worden ontzien. Gelukkig hoef ik niet wekelijks langs te komen, maar krijg ik een schema wat ik zelf moet gaan volgen met af een toe een check. Het gebrek aan kracht is confronterend om te merken, het zou mooi zijn als ik daar lang genoeg discipline uit kan halen om de oefeningen te blijven doen en spieren voldoende te trainen.

Reacties

Ik had altijd het beeld bij een second opinion dat die bevestiging of goed nieuws geeft. Dat kan ook anders, zo heb ik ontdekt. Waar orthopeed 1 zei dat de slijtage aan mijn pees normaal is voor een volleyballer, is orthopeed 2 van mening dat het een stuk ernstiger is. Het advies van de laatste: nooit meer bovenhands sporten, in de breedste interpretatie mogelijk. Al moet ik natuurlijk wel 'gewoon mijn leven leiden'. Orthopeed 1 nam tijdens de in volledige verwarring verkerend aangevraagde belafspraak spontaan zijn woorden terug. Zijn advies luidde; 'doe wat je wil, zolang het geen pijn doet.' ('En zelfs al doet het pijn, als jij dat er voor over hebt, gewoon doen, want er is geen wetenschappelijk onderzoek dat zegt of je de slijtage erger maakt of niet.')

Waar de mannen het wel meteen over eens waren: opereren kan en daarbij zullen ze echt wel iets aantreffen dat te maken is, maar de kans dat dat de pijn wegneemt is ergens tussen 'niet heel aannemelijk' en 50/50 (niet alleen afhankelijk van wie er antwoord, maar ook van het moment van de vraag). Het blijkt dus inderdaad een never ending story en het is definitief tijd om een libero shirtje te gaan bestellen. De pijn mag dan blijvend zijn, de soap verklaar ik bij deze tot beëindigd. Mocht ik op een zeker punt besluiten dat ik meer last heb ik het dagelijks leven dan ik dragelijk vind, dan kan ik altijd nog over een operatie na gaan denken.

Gelukkig lijken de zooltjes van de podotherapeut een kant-en-klare oplossing en loop ik weer hard zonder pijn. Val ik toch nog net niet helemaal uit elkaar voor mijn dertigste.



Reacties
Het vermoeden van de orthopeed bleek onjuist, de MRI bood geen duidelijkheid. Na contrastvloeistof voor de MRI en een verdoving om te kijken of het echt niet het labrum is, kreeg ik dinsdag weer een naald in mijn schouder geprikt. Ditmaal om te kijken of mijn pees (supraspinatus, voor de liefhebber) niet gewoon te veel versleten is.

Nope.

Het blijft dus een mysterie. In ieder geval voorlopig nog. Want de orthopeed vertelde mij dat, hoewel ik dat al lang gedaan heb, hij mij nog niet opgeeft. Tegelijkertijd gaf hij overigens ook toe even geen ideeën meer te hebben.

Van de orthopeed kon ik meteen door naar de fysiotherapeut, want ik blijf klachten houden bij het hardlopen. Ik liep wat op een loopband en liep daarna de deur uit met het nummer van een podotherapeut. Spaar ze allemaal! Nou is het te hopen dat het opgevangen kan worden door zooltjes, want zoals de fysio heel terecht opmerkte: ik ben een beetje therapie-moe.



Reacties
Instagram
Follow
Mailinglist
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl