Abonneren

Hallo,

Leuk dat je hier bent! Ik ben Yvonne. Begin 30, PhD student, sportief, doe een poging tot muzikaliteit en gezond leven en blog over de dingen die me bezig houden. Wees welkom en voel je vrij om te reageren.

Typisch. Terug van vakantie en dus niet meer dagelijks nieuwe plekjes, ontdekkingen en onuitwisbare indrukken en het is hier ineens weer stil. En dat terwijl ik me toch echt voorgenomen had om regelmatig te bloggen. Niet omdat het hoort of meer lezers zou moeten opleveren, maar omdat ik het leuk vind om te schrijven. Waarom schiet het er dan toch bij in?

Voor mijn vakantie was het ook even stil. Simpelweg doordat ik mezelf voorbij moest lopen om een deadline te halen (en geen leuke dingen wilde overslaan). Maar nu is de druk van de ketel en kan ik mijn eigen tijd indelen. Daarmee ben ik de stress kwijt, maar ditmaal ook mijn ritme. Je weet wel, dat ritme wat ik zo leuk opgebouwd had, me goed bij voelde en stiekem ook wel trots op was.

Sinds ik terug was van vakantie voelde ik me moe. Hoe lang ik ook sliep, het werd er niet beter op. Ik kon mezelf even niet motiveren om te sporten en at minder gezond. Verliefdheid kan niet alles compenseren en dus zat ik wat minder lekker in mijn vel. Gevolg: minder de tijd nemen voor mezelf en dus minder lezen en schrijven. De verleden tijd die ik hier gebruik is een vorm van wishful thinking, want helemaal terug in mijn ritme ben ik nog niet. Maar het gaat wel de goede kant op. Na mezelf een paar keer op hardloopschoenen de deur uit te hebben gesleept, voel ik de energie weer terug komen. Het gezonder eten volgt vanzelf. Het ritme en de tijd voor mezelf hopelijk ook, want tot nu toe is de verleiding nog groot om te laat naar bed te gaan en dus heb ik moeite om me te concentreren.

Mocht je nu net als vele collega’s mij het advies willen geven om een kop koffie te drinken; ik snap het idee, maar nee, dank je. Aangezien ik het niet echt lekker vind, drink ik vrijwel nooit koffie en dus doet de cafeïne op zich prima zijn werk bij mij. Ik dronk dan ook nog nooit zoveel koffie als de week voor mijn vakantie. Toen voelde ik me flink beroerd, maar waren er meerdere redenen (flink slaaptekort en veel stress). Nu, na een normaal formaat cappuccino, voel ik me best wakkerder dan ervoor, maar ook niet al te lekker. Ik kies dus voor de andere weg; acht uur slaap per nacht. Zo moeilijk is dat tenslotte niet. Het lukte de afgelopen tijd alleen even niet zo.



Reacties

Jullie bedoelen het vast goed. Als een compliment zelfs. Maar ik kan het niet meer aanhoren. Jullie doen het namelijk allemaal. Goede bekende of net een hand geschud.

'Maar je kunt het hebben.'

Dat weet ik lieve dames. Maar dat komt dus omdat ik níet dat tweede plakje cake pak. En ja, daar denk ik bij na. Nee, ik ben niet op dieet. Nee, je hoeft me niet uit een put te praten. Ik voel me prima over mezelf. Of voelde. Want jullie geven me een onvoldoende. Het oordeel druipt van de reactie af.

'Maar je kunt het hebben.'

Ik voel me bijna verplicht om een meteen nog een derde plakje te pakken. Hoe durf ik na te denken over hoe ongezond zo'n suikerbom is? Ik ben toch zeker slanker dan jullie? Ik hou mijn mond en eet wel.

Ik kan het tenslotte hebben.

 

Tijdens de schrijfcursus schreef ik elke les meerdere columns. Soms vol frustratie, soms over de meest alledaagse, schijnbaar oninteressante dingen. De bovenstaande column schreef ik tijdens de laatste les ruim twee weken geleden. Het kwam voort uit een frustratie die de laatste tijd regelmatig de kop op steekt.

Reacties

'Je bent goed bezig!'

'Je straalt helemaal! Wat fijn!'

'You sound very positive today. I like it'

'Daar mag je inderdaad trots op zijn!'


Ja! Ik ben op de goede weg. Ik doe de dingen die ik wil doen en de dingen die ik moet doen met meer plezier. Ik voel me energiek en positief. Ik heb de bevestiging van anderen niet meer zo hard nodig als eerder. Maar toch blijft het wel fijn om die af en toe even te krijgen.


Reacties

Het is een trend las ik deze week: even tijd nemen voor jezelf in de vroege ochtend. Dit betekent eerder opstaan en die tijd gebruiken om iets te doen waar je zelf iets aan hebt én je leuk of fijn vindt. Ik doe mee.

De afgelopen jaren woonde ik samen met iemand met een superstrak ritme, gevolgd door een relatie met iemand die geen wekker zet. In het eerste geval probeerde ik het ritme en de flexibiliteit een beetje op te rekken. In het tweede geval bleek ik er gevoelig voor redenen om nog even te blijven liggen en was mijn ritme compleet weg. Tegenwoordig ben ik weer volledig baas over eigen ritme en wekker. Fijn! Ik stofte een oud avondritueeltje af en duik weer wat eerder mijn bed in om nog even een hoofdstuk te lezen met een kop thee. Ik zwak mijn wens om op tijd om kantoor te zijn niet langer af in een compromis en langzaam maar zeker zette ik mijn wekker vroeger. Het ritme zorgt dat ik me minder moe voel en automatisch ben ik actiever en productiever.

Direct hieraan gekoppeld is het snoozen. Iets wat ik tot kunst verheven heb, maar waar ik toch wel graag vanaf wil. Al een paar maanden ga ik twee keer per week 's ochtends hardlopen. Het opstaan daarvoor was even lastig in het begin, maar oh, wat is het een heerlijk begin van mijn dag! Aangezien vijf keer per week hardlopen niet werkt voor mij, probeer ik die goede start voor de overige dagen op een andere manier te krijgen. Een ochtendritueel dus. Niet langer zo snel mogelijk mijn deur uit met mijn meeneem-ontbijt in mijn tas, maar rustig ontbijten terwijl ik even wat voor mezelf doe; wat (fysio) oefeningen, lezen, bloggen, waar ik dan ook zin in heb. De dingen van alledag nog even een uurtje uitstellend. Soms, na een nachtje minder goed slapen, heb ik het nog een beetje zwaar met opstaan, maar het snoozen is al stukken minder. Als je een leuk begin van je dag hebt, is het tenslotte een goede reden om op te staan.



Reacties

Het is alweer acht maanden geleden dat ik geopereerd werd aan mijn schouder. Het 'standaard herstel' zou zo'n 6 tot 9 maanden moeten duren. Doordat er bij mij veel gerepareerd moest worden en mijn schouder daar niet heel relaxt op reageerde, duurt het langer. De nieuwe schatting werd 12 tot 15 maanden. Dat is nog lang, maar het herstel is merkbaar en gaat af en toe met een sprongetje waar ik heel blij van word. Ondertussen doe ik weer alles wat ik vlak voor de operatie ook deed en, behalve soms tijdens yoga, zonder hinder van mijn schouder.

Ik was gewend om drie keer per week te sporten; twee keer volleybal, een keer hardlopen. (De enige yoga vorm die ik met goed gevoel kon en kan doen, yin yoga, is geen sport te noemen.) Drie maanden voor mijn operatie moest ik stoppen met volleybal. Ik ging een extra keer per week hardlopen om dit een beetje te vervangen. Ik kwam in die maanden wat aan en hoewel ik daar niet blij mee was, accepteerde ik het, want ik wist wat er nog zou komen. Een dag voor de operatie schopte ik mijn weegschaal onder mijn bed. Ik mocht er de komende maanden niet op staan, want dat zou me ongetwijfeld niet beter laten voelen.

Na twee maanden kon ik weer fietsen, wat betekende dat ik in ieder geval weer iets bewoog. Een dagje werken betekent voor mij dat ik 70 minuten op de fiets zit. Heen en weer naar de fysio is 80 minuten als ik door fiets. De eerste keer dat ik deze afstanden weer fietste, merkte ik hoe zeer niet alleen mijn conditie, maar ook mijn spieren achteruit waren gegaan. Nog voordat ik vanuit Zeist terug was in Utrecht had ik spierpijn. Ondertussen was mijn kast al aangevuld met net iets wijder zittende bovenkleding.

Een kleine vier maanden na mijn operatie sportte ik weer voor het eerst. Ik begon twee keer per week te spinnen. Ik keek eens een keer echt naar mijn lichaam en concludeerde dat ik ook letterlijk mijn vorm kwijt was. Ik ben niet een enorm atletisch gebouwd persoon, maar je kon voor mijn operatie wel zien dat ik sportte. Dat was weg en in mijn ogen zag ik er uit zoals ik me de zomer gevoeld had: couch potato. Weer sporten betekende ook weer op de weegschaal mogen staan. Twee kilo er bij. Dat was alles. Maar die vórm! Hoewel sommige mensen waarmee ik er over sprak tegenwerpingen hadden, bevestigde een eerlijke opmerking hier en daar mijn waarneming.

Het spinnen hield ik zo'n anderhalve maand vol. Daarna durfde ik weer een keer te proberen of ik kon hardlopen en dat ging goed, dus ging per direct de schaar in het pasje van de sportschool. Ik pakte de mp3'tjes van Evy er maar weer bij en stapte bijna halverwege het schemaatje naar de 5 kilometer weer in.

Ondertussen ben ik een schemaatje verder en komt de 10 kilometer dichtbij. Ik loop drie keer per week en vind het heerlijk. Bijkomend voordeel is dat ik die twee kilo en nog wat meer ondertussen weer kwijt ben. Alleen die letterlijke vorm, die is er nog niet helemaal. Mijn vetverbranding streeft mijn spieropbouw voorbij, Gevolg? Het wordt tijd voor een nieuwe spijkerbroek, mijn laarzen zitten wijder om mijn kuiten en ik heb geen kont meer. Voor de letterlijke vorm zal ik dus nog wat geduld moeten hebben, maar het belangrijkste is al bereikt: ik zit figuurlijk zó veel lekkerder in mijn vel!


Reacties

Tijdens en na een operatie ben je afhankelijk van anderen. Hoe lang dat duurt, hangt af van de operatie en ook een beetje van jezelf, denk ik. Ik haat het om afhankelijk te zijn. Ik wilde vroeger zo snel mogelijk op kamers, alleen op vakantie, laten zien dat ik het ook alleen kan. Hoewel ik dit al lang bewezen heb, blijf ik het lastig vinden om me afhankelijk op te stellen. Maar soms moet het nou eenmaal. Wanneer je maar één bruikbare arm hebt, bijvoorbeeld, en daardoor niet af kan wassen, of kan werken, of een hobby kunt uitvoeren. Ik besloot voor mijn operatie al dat ik me er aan over moest geven. Accepteren en aanpassen.

Het is me volgens mij redelijk gelukt, maar de operatie is ondertussen ruim vier maanden geleden. Ik kan al meer dan een maand afwassen en werken en ik doe weer aan sport. Ik hoef niet meer afhankelijk te zijn. Ik kan het weer alleen. Niet dat ik dat wil, begrijp me niet verkeerd, ik hou van de mensen die ik om me heen heb. Maar het kan wel. Ik wil de teugels graag weer in handen. Mijn lijf, mijn PhD project, mijn keuzes. Natuurlijk, rekening houdend met anderen en in overleg. Maar wel mijn keuzes, mijn tempo. Ik ben er klaar mee om stil te staan en af te wachten. Iets wat ik nu al te lang doe. Ook deels zelf. Ik wil vooruit, ik wil door, en ik wil niet elk moment herinnerd worden aan het feit dat ik nog niet alles kan. Het is al frustrerend genoeg. Ik kan ook heel veel wel. Láát me.

Gáán!



Reacties
  • Fulltime werken (en een dag vrij nemen).
  • Het experimentele succes bevestigen.
  • Een shirt over mijn hoofd uittrekken.
  • Met twee handen mijn haar wassen.


Wegens het gebrek aan aanwezigheid behoort het laten zien van mijn spierballen nog niet tot de mogelijkheden.


Reacties

Een fysio die drie weken op vakantie is en (dus) stilstand in plaats van vooruitgang, de start van een nieuw volleybalseizoen, de plannen voor een vakantie waar je niet op mee gaat. Het is een beetje veel zo allemaal tegelijk. Confronterend. Frustrerend.

De fysio is terug en de vooruitgang daarmee ook. Ik heb plots centimeters meer bewegingsvrijheid. Ik kan een staart midden achterop mijn hoofd maken. Mijn was ophangen op mijn rekje aan de deur. Het klinkt waarschijnlijk als helemaal niets, maar het is vooruitgang. Veel ook zo ineens.

Ik bouw mijn uren werken steeds meer op en zo langzamerhand heb ik mijn eigen project weer in de hand. Ik heb nog wel te weinig tijd om alles wat ik wil doen af te krijgen, maar het lukt me redelijk om dat te accepteren.

Afgelopen vrijdag sportte ik voor het eerst sinds de operatie. Aangezien hardlopen voorlopig nog niet lijkt te kunnen ging ik overstag en schreef me in bij een sportschool. Fietsen kan namelijk wel en spinnen, zij het voorzichtig met het staan, dus ook. Dus volgde ik vrijdag braaf de instructies op van de enthousiaste man rechts onderin het scherm terwijl ik virtueel de Teide op fietste. Zoekend naar herkenningspunten en herinneringen van mijn laatste vakantie. Heel leuk vind ik het nog niet, maar het is fijn om in beweging te zijn en ik kan de frustratie er in kwijt.

De vakantie en het volleyseizoen, daar baal ik nog onverminderd van. Maar ik heb in ieder geval weer een stijgende lijn gevonden in mijn herstel, dus ik zie weer lichtpuntjes en daar probeer ik maar zo veel mogelijk van te genieten.



Reacties

Ik ben geen positief persoon. Ik heb het geprobeerd de afgelopen drie maanden, maar dat kostte me ontzettend veel energie. En die is op. In het begin was het makkelijk; ik had tenslotte heel snel geen pijn in rust, dus alles leek voorspoedig te gaan. Maar dat hield na een week of drie wel op, die schijn. Daar hou ik nu ook mee op.

Toen ik mijn operatie liet plannen, was er maar één ding waar ik rekening mee ging houden: de maand vakantie in oktober. De rest zou ik wel verplaatsen of maar missen, maar die vakantie niet. Daar keken we al een jaar naar uit. Die gaat naar een plek waar ik al tien jaar heen wil. De operatie was in mei. Ik oktober zou ik dan prima in staat moeten zijn om vakantie te vieren. Met wat creativiteit en oneerlijke verdeling van de lasten zelfs gewoon de vakantie ik wil.

Het gaat niet goed. Mijn herstel loop achter. Flink ook. Ik zou al lang in de oefenzaal bezig moeten zijn met gewichtjes en een volleybal. In plaats daarvan lig ik op de behandelbank terwijl de fysio rustig rondjes draait met mijn schouder. Mijn schouder is stijf geworden. Doe je niets aan. Dat gebeurt nou eenmaal bij een deel van de mensen. Er zit vooruitgang in, dat wel. Het gaat alleen zo verrekte langzaam.

De vakantie in oktober gaat door. Zei het ingekort. Zei het zonder mij. Er lijken veel meer redenen dat ik niet mee ga, maar nader onderzocht, zijn die allemaal direct terug te voeren naar mijn onwillige schouder. Ik wil niet op vakantie terwijl ik die niet kan vieren op de manier die ik wil. Ik wil niet op een plek zijn waar ik al tien jaar heen wil, om het vervolgens niet echt in me op te kunnen nemen doordat ik gefrustreerd ben dat het niet kan zoals ik wil. Ik wil niet daar zijn en de schoonheid niet zien omdat ik me schuldig voel omdat ik iemand afrem en vervolgens mijn eigen grenzen over ga om maar niet een te groot blok aan het been te zijn. Ookal ben ik de enige die dat zo ziet. Ik wil niet dat ik daar sta en dan ruzie sta te maken omdat ik niet met mijn beperkingen om kan gaan.

Ik ga niet mee en dat is de enige juiste keuze voor mij. Maar de vakantie gaat wel door. Dat waar we samen een jaar naar uit keken, gaat door zonder mij. Dat wat me positief hield terwijl ik verplicht op de bank zat gaat gebeuren zonder mij. En dus nooit meer met mij. Dat enige wat niet verpest mocht worden door mijn schouder is verpest.

Ik ben me er van bewust dat dit de weg is naar het beter worden. Naar het nooit meer geremd worden door mijn schouder. Ik ben me er van bewust dat er ergere dingen zijn in de wereld. Maar voor mij even niet. Misschien is dat kortzichtig, oppervlakkig, overdreven, egocentrisch, maar dat is dan maar even zo. Voor mij is dit een diep zwart gat.

Het gaat niet goed.



Reacties

Ik heb een fitness hoelahoep en heb me opgegeven voor een naaicursus. Een mens moet iets als alle bekende en gekoesterde hobbies weg vallen. En ik vind het ook leuk, denk ik, anders zou ik het niet doen. Maar ik denk dat de twintigjarige ik, deze dertigjarige ik echt heel hard uit zou lachen..

Reacties
Instagram
Follow
Mailinglist
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl