Abonneren

Hallo,

Leuk dat je hier bent! Ik ben Yvonne. Begin 30, PhD student, sportief, doe een poging tot muzikaliteit en gezond leven en blog over de dingen die me bezig houden. Wees welkom en voel je vrij om te reageren.

De drukke periode is bijna voorbij en ik gaf mezelf ruim baan voor rust dit weekend. Ik werkte wel even, maar dat deed ik gisteren op mijn gemak in de treinen en op de perrons onderweg naar familie en weer naar huis. Ik had etentjes met vrienden die ik al eeuwigheden niet gesproken had en liet mijn gezicht weer eens zien in de sporthal. Vandaag ruilde ik mijn hardloopschoenen eventjes in voor skeelers en genoot met volle teugen van de snelheid, de wind en de zon in mijn gezicht. Thuis dook ik nog even mijn dakterrasje op met een Lonely Planet voor wat vakantie voorpret. Daarna zag ik nog net de laastste schaatswedstrijden van het seizoen. De dingen die op mijn to do-lijstje stonden voor het weekend zijn niet gebeurd, maar wat maakt het uit. Het is lente!



Reacties

Deze weken komt even alles tegelijk. Moetjes, dingen waar ik tegenop zie en dingen die heel erg leuk zijn. Dat in combinatie met de gaan-gaan-gaan modus waar ik me in bevind, eisen zijn tol. Ik wist dat deze periode er aan kwam en kon er dus rekening mee houden. Je zou zeggen dat het daar makkelijker van wordt, maar in mijn geval klopt dat niet helemaal. Wanneer ik op zondag de bladzijde in mijn agenda om sla en iedere avond een afspraak zie staan, gaat dit enorm in mijn hoofd zitten. Ik krijg stress van het idee dat ik misschien wel eens stress zou kunnen gaan krijgen. Niet heel constructief. I know.

Twee master studenten, drie case study groepjes, wat randzaken voor een vak, een machine te leen waardoor ik eindelijk kan analyseren wat ik nou geproduceerd heb ik het lab, veertien dagen. Het zorgt er voor dat ik niet meer mijn eigen tijd in kan delen en een beetje geleefd wordt. Aan de dingen die ik wíl doen op mijn werk, die me vooruit brengen, kom ik even niet toe. Privé zijn de dingen die moeten (fysio) en die leuk zijn (yoga, zangles, schrijfcursus, avondje theater) stom toevallig ook even geconcentreerd deze twee weken.

Wat de stress veroorzaakt? Het gevoel dat ik geen controle heb. Het idee dat alles nét niet lukt. Het uit zich eerst door onhandigheid. Van het vergeten van mijn fietslampjes tot dingen uit mijn handen laten vallen. Daarna komt de spierspanning die vanuit de schouder, naar de nek, naar een niet te onderdrukken hoofdpijn evolueert. Het stapje terug wat ik deed na een klungelige week bleek niet voldoende. Een avondje ontspannen hielp een beetje.

Maar waar ik echt gelukkig van word? Hardlopen. Ik schijn zelfs te stralen als ik het er over heb. De redenen zijn vrij simpel; het voelt gezond, ik ben blij met mijn eigen discipline, ik heb er controle over en.. het lukt! Álles lijkt te lukken op dit gebied. Tien kilometer lopen in een goed tempo. Te hard starten, dat toch 35 minuten volhouden en mezelf helemaal tot het gaatje pushen. Vijftien kilometer (op mijn gemak) lopen omdat ik verdwaalde en toch naar huis moest. Het gevolg van zo'n run? Het gevoel dat ik de hele wereld aan kan, een duidelijker beeld van mijn prioriteiten, minder stress (weg hoofdpijn!) en een stukken beter humeur. Heerlijk die endorfines. Donker, koud, regen, sneeuw, het maakt me niets uit. Het werkt verslavend. Ik houd me netjes aan een schemaatje zodat ik niet teveel van mijn lichaam vraag, maar ik kijk nu al uit naar morgen, dan mag ik weer 35 minuten. Ik doe wel wat rustiger aan dit keer, want de grenzen hoeven niet altijd verlegd.


Reacties

Een fysio die drie weken op vakantie is en (dus) stilstand in plaats van vooruitgang, de start van een nieuw volleybalseizoen, de plannen voor een vakantie waar je niet op mee gaat. Het is een beetje veel zo allemaal tegelijk. Confronterend. Frustrerend.

De fysio is terug en de vooruitgang daarmee ook. Ik heb plots centimeters meer bewegingsvrijheid. Ik kan een staart midden achterop mijn hoofd maken. Mijn was ophangen op mijn rekje aan de deur. Het klinkt waarschijnlijk als helemaal niets, maar het is vooruitgang. Veel ook zo ineens.

Ik bouw mijn uren werken steeds meer op en zo langzamerhand heb ik mijn eigen project weer in de hand. Ik heb nog wel te weinig tijd om alles wat ik wil doen af te krijgen, maar het lukt me redelijk om dat te accepteren.

Afgelopen vrijdag sportte ik voor het eerst sinds de operatie. Aangezien hardlopen voorlopig nog niet lijkt te kunnen ging ik overstag en schreef me in bij een sportschool. Fietsen kan namelijk wel en spinnen, zij het voorzichtig met het staan, dus ook. Dus volgde ik vrijdag braaf de instructies op van de enthousiaste man rechts onderin het scherm terwijl ik virtueel de Teide op fietste. Zoekend naar herkenningspunten en herinneringen van mijn laatste vakantie. Heel leuk vind ik het nog niet, maar het is fijn om in beweging te zijn en ik kan de frustratie er in kwijt.

De vakantie en het volleyseizoen, daar baal ik nog onverminderd van. Maar ik heb in ieder geval weer een stijgende lijn gevonden in mijn herstel, dus ik zie weer lichtpuntjes en daar probeer ik maar zo veel mogelijk van te genieten.



Reacties

Ik heb een fitness hoelahoep en heb me opgegeven voor een naaicursus. Een mens moet iets als alle bekende en gekoesterde hobbies weg vallen. En ik vind het ook leuk, denk ik, anders zou ik het niet doen. Maar ik denk dat de twintigjarige ik, deze dertigjarige ik echt heel hard uit zou lachen..

Reacties

Zesenhalve week. Ik wissel tussen tegen de muren op vliegen en als een zak aardappelen op mijn bank zitten. Ik verveel me en voel me regelmatig alleen. Al die mensen om me heen met een baan en een leven ook. Bah. Ik doe hard mijn best om het niet op hen af te reageren, maar dat lukt me helaas niet altijd. Ik probeer afleiding te zoeken. Dingen om te doen. En gek genoeg kom ik dan heel snel uit bij kijken naar hoe andere mensen wel kunnen sporten. Het WK beachvolleybal deed mijn handjes jeuken. De start van de Tour vind ik vooral leuk om de sfeer en ik zal het verder ook niet volgen. Dus wat mij betreft zijn ze allebei voorbij. Wimbledon kijken dan maar?

Reacties

Ik schreef tien maanden geleden al dat het verhaal van mijn schouder nu wel klaar was. Ik loog. Onbewust, echt waar. Cross my heart.

Ruim 3,5 jaar, 4 seizoenen, 4 fysiotherapeuten, 3 orthopeden. En nu gaat het ineens heel snel. Afgelopen woensdag besloten fysio 4, orthopeed 3 en ik dat er geopereerd ging worden, over een weekje of zes was de schatting van de wachtlijst. De dag erna zat ik bij de planner. Wanneer het me uit kwam. Nou, nooit lijkt mij, dus doe maar zo snel mogelijk. Nou, over anderhalve week dan? Pardón?! Ik heb het maar een weekje later laten plannen.

Een jaar geleden bereidde ik me al mentaal voor op een operatie. Twee maanden geleden stapte ik met diezelfde verwachting bij orthopeed 3 binnen. Beter voorbereid had ik niet kunnen zijn op die beslissing, maar toch was het ineens wel heel definitief en dichtbij. En de dag erna nog heel veel dichterbij.

Ik schoot in de regelmodus. Gevolgd door een paniekmoment. En toen boosheid, met huilen uiteraard. Ik denk dat ik het nu zo langzamerhand weer een beetje onder controle heb. Het is een kwestie van het to do-lijstje wat ik al schreef af te werken, los te laten en het maar op me af laten komen. Makkelijker gezegd dan gedaan voor iemand die nogal graag de controle heeft.

Ik kom (minimaal) vijf weken in een sling, waarbij ik niets kan met rechts. Daarna volgen, volgens de literatuur, nog zes tot negen maanden revalideren tot ik weer ‘alles’ kan. Alles in de zin van, alles dat ik zal gaan kunnen. Ik had de hoop van ooit nog tegen een bal aan kunnen slaan een jaar geleden al laten varen. Fysio 4 en orthopeed 3 hebben nog hoop. Ik heb 100% vertrouwen in hen. Iets minder in mijn schouder. We zullen zien. Over negen-en-een-halve maand.

 

Reacties

Ik had altijd het beeld bij een second opinion dat die bevestiging of goed nieuws geeft. Dat kan ook anders, zo heb ik ontdekt. Waar orthopeed 1 zei dat de slijtage aan mijn pees normaal is voor een volleyballer, is orthopeed 2 van mening dat het een stuk ernstiger is. Het advies van de laatste: nooit meer bovenhands sporten, in de breedste interpretatie mogelijk. Al moet ik natuurlijk wel 'gewoon mijn leven leiden'. Orthopeed 1 nam tijdens de in volledige verwarring verkerend aangevraagde belafspraak spontaan zijn woorden terug. Zijn advies luidde; 'doe wat je wil, zolang het geen pijn doet.' ('En zelfs al doet het pijn, als jij dat er voor over hebt, gewoon doen, want er is geen wetenschappelijk onderzoek dat zegt of je de slijtage erger maakt of niet.')

Waar de mannen het wel meteen over eens waren: opereren kan en daarbij zullen ze echt wel iets aantreffen dat te maken is, maar de kans dat dat de pijn wegneemt is ergens tussen 'niet heel aannemelijk' en 50/50 (niet alleen afhankelijk van wie er antwoord, maar ook van het moment van de vraag). Het blijkt dus inderdaad een never ending story en het is definitief tijd om een libero shirtje te gaan bestellen. De pijn mag dan blijvend zijn, de soap verklaar ik bij deze tot beëindigd. Mocht ik op een zeker punt besluiten dat ik meer last heb ik het dagelijks leven dan ik dragelijk vind, dan kan ik altijd nog over een operatie na gaan denken.

Gelukkig lijken de zooltjes van de podotherapeut een kant-en-klare oplossing en loop ik weer hard zonder pijn. Val ik toch nog net niet helemaal uit elkaar voor mijn dertigste.



Reacties
Het vermoeden van de orthopeed bleek onjuist, de MRI bood geen duidelijkheid. Na contrastvloeistof voor de MRI en een verdoving om te kijken of het echt niet het labrum is, kreeg ik dinsdag weer een naald in mijn schouder geprikt. Ditmaal om te kijken of mijn pees (supraspinatus, voor de liefhebber) niet gewoon te veel versleten is.

Nope.

Het blijft dus een mysterie. In ieder geval voorlopig nog. Want de orthopeed vertelde mij dat, hoewel ik dat al lang gedaan heb, hij mij nog niet opgeeft. Tegelijkertijd gaf hij overigens ook toe even geen ideeën meer te hebben.

Van de orthopeed kon ik meteen door naar de fysiotherapeut, want ik blijf klachten houden bij het hardlopen. Ik liep wat op een loopband en liep daarna de deur uit met het nummer van een podotherapeut. Spaar ze allemaal! Nou is het te hopen dat het opgevangen kan worden door zooltjes, want zoals de fysio heel terecht opmerkte: ik ben een beetje therapie-moe.



Reacties

Al zo'n drieënhalf jaar lang lig ik gemiddeld een keer per week op de fysiotafel met mijn schouderblessure. Ik had af en toe even een andere klacht tussendoor en er waren zelfs perioden wanneer ik helemaal weg mocht blijven. Maar toch kwam de klacht, en dus ik, elke keer weer terug. Na lang baat te hebben gehad bij de behandelingen, ging het dit seizoen alleen maar van kwaad tot erger. En dat terwijl het qua spieren rond de klacht alleen maar beter ging. Begin van het seizoen besloot ik dat het nu maar eens over moest zijn. Écht rust en écht de laatste kans. Halverwege het seizoen begon ik weer te spelen. Er kwamen ingescheurde enkelbanden tussendoor (extra rust voor de schouder), maar alsnog kwamen de klachten binnen twee weken weer terug. Aangezien ik mezelf had beloofd geen halve maatregelen te nemen, zorgde ik voor een afspraak bij een orthopeed. Daar kon ik binnen vijf dagen terecht en drie dagen daarna lag ik in een MRI scanner. Nu duurt het maar liefst vijf dagen tussen de scans en het te horen krijgen van de interpretatie, komende woensdag. Het gaat ineens snel. Vooral doordat ik best twee keer heen en weer wil naar Amsterdam om sneller een afspraak te kunnen hebben. Ik ben blij dat er nu eindelijk schot in zit. Dat, ookal zou de uitkomst kunnen zijn dat ik nooit meer tegen een bal aan mag slaan, er tenminste een knoop doorgehakt gaat worden. Als het vermoeden van de orthopeed (gescheurd labrum) juist is, is het te opereren. Dan zijn er een hoop vragen te stellen over hoe en wat, waarvan er al een deel op papier staat. Ik heb een CD-rom meegekregen met de MRI-plaatjes en Google er vrolijk op los. Want hoewel ik het heel erg fijn vind dat er tempo in zit nu, zorgt dit in mijn hoofd wel voor wat chaos. Nou ben ik al lang blij dat  ik een schouder herken in de MRI, dus weet ik heus wel dat ik geen conclusies kan trekken, maar ik heb ondertussen al bijna een to do-lijstje in mijn hoofd voor wat er voor praktsiche dingen moeten gebeuren voor een eventuele operatie..


Reacties

Weet je nog dat ik te horen had gekregen dat ik wekenlang op mijn wandelschoenen rond zou moeten lopen? Nou, dat zorgde voor wat protest van mijn kant. Mijn fysio kwam met een alternatief, waardoor mijn hardloopschoenen weliswaar al bijna twee maanden overuren maken, maar niet op de manier die zij en ik graag zouden willen. Deze week mocht ik ze weer gebruiken waarvoor ze gemaakt zijn. Eindelijk. Goed getimed ook, weertechnisch zeg maar. En aangezien de enige klacht is dat ik helemaal vooraan het schema van 0 tot 5 kilometer moet beginnen (het schema tot de 10 kilometer heb ik toch al enige jaren geleden afgerond), mag ik later deze week nog een keer. Op naar fitheid! 

Reacties
Instagram
Follow
Mailinglist
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl