Abonneren

Hallo,

Leuk dat je hier bent! Ik ben Yvonne. Begin 30, PhD student, sportief, doe een poging tot muzikaliteit en gezond leven en blog over de dingen die me bezig houden. Wees welkom en voel je vrij om te reageren.

In een koffietentje met mijn laptopje, een chai latte, een biologische yoghurt met granola voor mijn neus en knallen. Zo zien mijn vrijdagen er uit. En de laatste tijd steeds vaker ook een dagdeel van de zaterdag of zondag.

Om het gevormde beeld iets bij te stellen: ik heb een HP en de chai latte wordt snel ingeruild voor liters thee. Eveneens zit er geen knotje bovenop mijn hoofd. Dat terzijde.

Februari was een drukke maand en af en toe een ochtendje werken in het weekend leek mij een goede manier om hier mee om te gaan. Perfect te verantwoorden ook, want mijn vrijdagen zijn door mijn fysio vaak maar halve dagen. Het werkte ook goed. Doordat het ‘extra’ uren waren voelde ik geen tijdsdruk en schreef ik makkelijker. Bovendien ging ik ergens werken waar mensen mij thee en een lekkere lunch kwamen brengen. Hartstikke weekend toch?

Nou verwacht je wellicht dat dit stukje zich vervolgd met een verhaal over hoe het verkeerd uitpakte en dergelijke. Maar nee. De drukke periode ging voorbij. Ik werkte een weekend niet en vond dat wel prima. Ik werkte nog wat weekenden niet en er kwamen wat vrije dagen tussendoor. En toen stak het de kop op: het schuldgevoel.

Ook al hoef ik niet perse in het weekend te werken om een deadline te halen, ik kan toch prima een ochtendje werken als ik daarmee sneller mijn werk aflever? Sneller het een klaar, betekent sneller aan het volgende beginnen, betekent meer onderzoek in vier jaar kunnen proppen.

Ik gooide het schuldgevoel in de groep tijdens de koffiepauze en werd voor gek verklaard door mijn collega’s. Precies de reactie die ik wilde hebben. Even een reality check. Aan de andere kant weet ik dat een andere groep collega’s me volledig begrepen zou hebben. Het is geen raar fenomeen onder PhD’s. Alleen misschien wel voor een Nederlander in haar tweede jaar.

Over twee weken ga ik op vakantie. Drieënhalve week. Ik werkte gistermiddag even een paar uurtjes. Ik deed een nieuwe versie van een paper de deur uit. Toch weer een stukje schuldgevoel afgekocht.


Reacties

Deze weken komt even alles tegelijk. Moetjes, dingen waar ik tegenop zie en dingen die heel erg leuk zijn. Dat in combinatie met de gaan-gaan-gaan modus waar ik me in bevind, eisen zijn tol. Ik wist dat deze periode er aan kwam en kon er dus rekening mee houden. Je zou zeggen dat het daar makkelijker van wordt, maar in mijn geval klopt dat niet helemaal. Wanneer ik op zondag de bladzijde in mijn agenda om sla en iedere avond een afspraak zie staan, gaat dit enorm in mijn hoofd zitten. Ik krijg stress van het idee dat ik misschien wel eens stress zou kunnen gaan krijgen. Niet heel constructief. I know.

Twee master studenten, drie case study groepjes, wat randzaken voor een vak, een machine te leen waardoor ik eindelijk kan analyseren wat ik nou geproduceerd heb ik het lab, veertien dagen. Het zorgt er voor dat ik niet meer mijn eigen tijd in kan delen en een beetje geleefd wordt. Aan de dingen die ik wíl doen op mijn werk, die me vooruit brengen, kom ik even niet toe. Privé zijn de dingen die moeten (fysio) en die leuk zijn (yoga, zangles, schrijfcursus, avondje theater) stom toevallig ook even geconcentreerd deze twee weken.

Wat de stress veroorzaakt? Het gevoel dat ik geen controle heb. Het idee dat alles nét niet lukt. Het uit zich eerst door onhandigheid. Van het vergeten van mijn fietslampjes tot dingen uit mijn handen laten vallen. Daarna komt de spierspanning die vanuit de schouder, naar de nek, naar een niet te onderdrukken hoofdpijn evolueert. Het stapje terug wat ik deed na een klungelige week bleek niet voldoende. Een avondje ontspannen hielp een beetje.

Maar waar ik echt gelukkig van word? Hardlopen. Ik schijn zelfs te stralen als ik het er over heb. De redenen zijn vrij simpel; het voelt gezond, ik ben blij met mijn eigen discipline, ik heb er controle over en.. het lukt! Álles lijkt te lukken op dit gebied. Tien kilometer lopen in een goed tempo. Te hard starten, dat toch 35 minuten volhouden en mezelf helemaal tot het gaatje pushen. Vijftien kilometer (op mijn gemak) lopen omdat ik verdwaalde en toch naar huis moest. Het gevolg van zo'n run? Het gevoel dat ik de hele wereld aan kan, een duidelijker beeld van mijn prioriteiten, minder stress (weg hoofdpijn!) en een stukken beter humeur. Heerlijk die endorfines. Donker, koud, regen, sneeuw, het maakt me niets uit. Het werkt verslavend. Ik houd me netjes aan een schemaatje zodat ik niet teveel van mijn lichaam vraag, maar ik kijk nu al uit naar morgen, dan mag ik weer 35 minuten. Ik doe wel wat rustiger aan dit keer, want de grenzen hoeven niet altijd verlegd.


Reacties

Tijdens en na een operatie ben je afhankelijk van anderen. Hoe lang dat duurt, hangt af van de operatie en ook een beetje van jezelf, denk ik. Ik haat het om afhankelijk te zijn. Ik wilde vroeger zo snel mogelijk op kamers, alleen op vakantie, laten zien dat ik het ook alleen kan. Hoewel ik dit al lang bewezen heb, blijf ik het lastig vinden om me afhankelijk op te stellen. Maar soms moet het nou eenmaal. Wanneer je maar één bruikbare arm hebt, bijvoorbeeld, en daardoor niet af kan wassen, of kan werken, of een hobby kunt uitvoeren. Ik besloot voor mijn operatie al dat ik me er aan over moest geven. Accepteren en aanpassen.

Het is me volgens mij redelijk gelukt, maar de operatie is ondertussen ruim vier maanden geleden. Ik kan al meer dan een maand afwassen en werken en ik doe weer aan sport. Ik hoef niet meer afhankelijk te zijn. Ik kan het weer alleen. Niet dat ik dat wil, begrijp me niet verkeerd, ik hou van de mensen die ik om me heen heb. Maar het kan wel. Ik wil de teugels graag weer in handen. Mijn lijf, mijn PhD project, mijn keuzes. Natuurlijk, rekening houdend met anderen en in overleg. Maar wel mijn keuzes, mijn tempo. Ik ben er klaar mee om stil te staan en af te wachten. Iets wat ik nu al te lang doe. Ook deels zelf. Ik wil vooruit, ik wil door, en ik wil niet elk moment herinnerd worden aan het feit dat ik nog niet alles kan. Het is al frustrerend genoeg. Ik kan ook heel veel wel. Láát me.

Gáán!



Reacties
  • Fulltime werken (en een dag vrij nemen).
  • Het experimentele succes bevestigen.
  • Een shirt over mijn hoofd uittrekken.
  • Met twee handen mijn haar wassen.


Wegens het gebrek aan aanwezigheid behoort het laten zien van mijn spierballen nog niet tot de mogelijkheden.


Reacties

Een fysio die drie weken op vakantie is en (dus) stilstand in plaats van vooruitgang, de start van een nieuw volleybalseizoen, de plannen voor een vakantie waar je niet op mee gaat. Het is een beetje veel zo allemaal tegelijk. Confronterend. Frustrerend.

De fysio is terug en de vooruitgang daarmee ook. Ik heb plots centimeters meer bewegingsvrijheid. Ik kan een staart midden achterop mijn hoofd maken. Mijn was ophangen op mijn rekje aan de deur. Het klinkt waarschijnlijk als helemaal niets, maar het is vooruitgang. Veel ook zo ineens.

Ik bouw mijn uren werken steeds meer op en zo langzamerhand heb ik mijn eigen project weer in de hand. Ik heb nog wel te weinig tijd om alles wat ik wil doen af te krijgen, maar het lukt me redelijk om dat te accepteren.

Afgelopen vrijdag sportte ik voor het eerst sinds de operatie. Aangezien hardlopen voorlopig nog niet lijkt te kunnen ging ik overstag en schreef me in bij een sportschool. Fietsen kan namelijk wel en spinnen, zij het voorzichtig met het staan, dus ook. Dus volgde ik vrijdag braaf de instructies op van de enthousiaste man rechts onderin het scherm terwijl ik virtueel de Teide op fietste. Zoekend naar herkenningspunten en herinneringen van mijn laatste vakantie. Heel leuk vind ik het nog niet, maar het is fijn om in beweging te zijn en ik kan de frustratie er in kwijt.

De vakantie en het volleyseizoen, daar baal ik nog onverminderd van. Maar ik heb in ieder geval weer een stijgende lijn gevonden in mijn herstel, dus ik zie weer lichtpuntjes en daar probeer ik maar zo veel mogelijk van te genieten.



Reacties

Vier jaar geleden had ik trotse familieleden aan de telefoon; ik had mijn master succesvol afgerond. De afronding had nogal wat strubbelingen gegeven, dus toen Pap op dat moment, na felicitaties en uitingen van trots, zei 'en wie weet ga je nog wel verder en haal je je dokterstitel', dacht ik sarcastisch 'haha, natuurlijk pap' (en zei ook iets in die trant). Ik was al lang blij dat ik eindelijk klaar was met de scriptie en had er echt even genoeg van. Zoals gezegd zijn we vier jaar verder en heb ik wat omwegen genomen, maar Pap bleek een vooruitziende blik te hebben. Hoewel ik dit vier jaar geleden totaal niet aan zag komen, voelt het nu heel logisch en zou ik niet weten wat ik anders zou willen doen. Het is nog wel een beetje wennen, want hoewel ik al twee jaar tussen de PhD's rondloop, zijn er toch wat dingen die ik niet hoefde, of niet kon doen. Soms even confronterend omdat ik dingen minder makkelijk doe dan ik had verwacht, maar soms ook alleen maar leuk. Want voor je het weet ben je een weekje in Gent om te luisteren, leren en netwerken. En laat dat laatste nou prima kunnen tijdens het verkennen van de stad (die ik tot nu toe alleen in het donker kende) en de bierkaart..



Reacties

Ik had twee jaar van tevoren al besloten dat ik naar Utrecht zou gaan voor mijn studie. Nog voordat ik dat daadwerkelijk deed, bedacht ik het ideale bijbaantje voor daar. Ik was pas twee keer in Tivoli geweest, maar het idee van werken in een poppodium en daar voor betaald krijgen (want waar zou ik anders de tijd vandaan halen?) sprak me wel aan. Na nog een paar keer Tivoli te bezoeken, maar voordat ik de eerste colleges in Utrecht volgde, stuurde ik mijn sollicitatie. Ik herinner me het gesprek nog behoorlijk goed; mijn barervaring was ineens kinderspel in vergelijking tot dit en dat werd wel even duidelijk gezegd. Ik benadrukte die paar keer dat ik het echt wel druk had gehad achter de bar. Kennelijk was dit overtuigend genoeg. Ik was zelden zo blij geworden als van het telefoontje dat ik aangenomen was. Mijn eerste dienst draaide ik bij Typhoon & Sticks. Ik had er nog nooit van gehoord, maar de zaal stond van voor tot achter op zijn kop. Dat zie ik nog zo voor me. Geen idee wat er op het podium gebeurde. Drie jaar later werkte ik mijn laatste dienst bij Yeasayer. In de tijd daartussen kwam ik met veel voor mij nieuwe muziek in aanraking, had ik ontelbaar en overgetelijke ervaringen en een hele grote groep minimaal even onvergetelijke vrienden. Natuurlijk was het niet altijd leuk; er waren altijd die avonden die niemand wilde werken, vervelende mensen aan de bar en zelfs collega's die niet zo leuk waren. Toen ik stopte was het ook echt wel klaar, de generatiekloof tussen mij en het nieuwe horecapersoneel werd me iets te voelbaar en ik moest een grote-mensen-baan. Maar wát een tijd..

Die tijd ligt al zo'n 3,5 jaar achter me, maar nu is het, onvrijwillig, echt afgesloten. Het pand aan de Oudegracht is dicht. Natuurlijk gebeurde dat niet zonder concertreeks voor de bezoekers en een afscheidsfeestje voor (oud)medewerkers. Bij het eerste personeelsfeest waar ik bij was ik even stil toen ik binnen liep; Tivoli doet niet aan zomaar goede feestjes. Tivoli goes all out. Het afscheidsfeestje was dan ook een heus festival door het hele pand waar zo'n 12 uur achter elkaar gepraat, gelachen, gedanst en gedronken werd, met wat dronken tranen op het eind. Want Tivoli was nooit zomaar een bijbaantje en de het pand aan de Oudegracht dus niet zomaar een pand. Het was een beetje thuis.

Ondertussen ben ik anderhalve dag kater, zesenhalve dag griep en drie dagen hard werken om een achterstand in te halen verder. Ik ben zo'n beetje hersteld..


Reacties (2)

September bleek niet echt mijn maand; de naderende eindstreep van mijn contract geeft me stress, mijn hernieuwde schouderblessure geeft me frustraties en mede door die twee zaken slaap ik te licht om wakker en productief mijn dagen door te komen. Ik vind het vervelend en probeer er iets aan te doen, maar het lukt me tegelijkertijd wel vrij goed om te accepteren dat ik niet heel productief ben op mijn werk.

Aan de andere kant lukt het mild zijn voor mezelf totaal niet: ik heb standaard een to do-lijstje voor mijn vrije woensdagen, dat eigenlijk altijd te lang is. Niet heel goed voor de ontspanning, want het lijstje niet af krijgen betekent geen voldaan gevoel. Dit wist ik eigenlijk al, maar toen ik een weekendje op Texel was (schoonfamiliebezoek) en niet zo veel aan lezen toe kwam, had ik dat zelfde onvoldane gevoel. Terwijl de tijd op gegaan was aan uitslapen, hardlopen en een rondje wandelen; minstens net zo fijn dus. Waarom heb ik (kennelijk, onbewust) een to do-lijstje voor een weekendje hoog nodig ontspannen?

Het 'mild voor jezelf'-invulboekje zat vol met vragen en opdrachten die varieerden van 'welke rituelen heb je' tot 'plan vandaag een paar minuten waarin je open en aanwezig bent'. Sommige dingen probeerde ik al te doen (gewoon even zijn en bewust de wind in je haar voelen bijvoorbeeld), maar ik werd er extra op geattendeerd hoe vaak dat niet lukt doordat ik gehaast ben (door verkeerde planning en/of verkeerde keuzen). Andere dingen kon ik niet doen, zoals het 'moeilijke gesprek aan gaan met een lastige collega', simpelweg omdat ik geen collega's heb waarmee een lastig gesprek te voeren heb. Sommige opdrachten vergat ik gedurende de dag, waardoor het eigenlijk een beetje faalde. Al met al voelde het niet als een geslaagde uitdaging, maar het heeft me wel op een paar punten met mijn neus op de feiten gedrukt. Nu nog iets mee doen dit keer..

 

Deze maand word weer wat minder confronterend (en leuker?). Oktober is namelijk Buy Nothing New maand. Aangezien ik geen fervent shopper ben, verwacht ik dat de uitdaging van niets nieuws kopen op zich niet zo groot zal zijn. Maar toch word ik wel uitgedaagd. Ik krijg namelijk iedere week een mailtje met een opdracht (en tips). Deze week; keer je huis kamer voor kamer binnenstebuiten en stop alles dat je een jaar lang niet gebruikt hebt of vergeten was gaat in een doos.  Dingen die al vier verhuizingen overleeft hebben, maar in de tijden daartussen weggestopt in een kast zaten, zitten nu in een doos gepakt. Wat ik met de dozen moet gaan doen hoor ik waarschijnlijk morgen, maar alleen die eerste stap gaf al ruimte, zowel in de kasten als in mijn hoofd. En eigenlijk loop ik al een stapje vooruit, want deze zondagmiddag bracht ik door op een kledingruil. Een groot deel van de door mij meegebrachte kleding staat weer op dezelfde plek in de slaapkamer, maar toch heb ik een paar mensen blij gemaakt met dingen die ik echt niet meer droeg. En, niet geheel onbelangrijk; ik heb er weer wat leuke kledingstukken bij.

Reacties

 

Zesenhalve week geleden begon ik leergierig en vol enthousiasme aan 'Renewable Energy'. Voor het gemak ging ik er van uit dat ik de balans tussen studeren en werken wel zou vinden en het toch vooral leuk zou zijn. Naïef is my middle name. Natuurlijk verslapte mijn interesse en waren er minder interessante colleges. En natuurlijk leverde het groepswerk een hoop frustratie op. Dusdanig zelfs dat ik er op een gegeven moment, gebaseerd op eerdere ervaringen, volledig ten onrechte van uit ging dat mijn groepsgenoot iets fout gedaan had (en daar later nederig mijn excuses voor aanbood). Maar vooral die balans; die vond ik dus niet. Ik was ingesteld op vijf dagen per week werken. Niet op vijf dagen per week werken en dan nog mijn werk niet gedaan krijgen. Het leverde wat stress op. Vriendlief had het af en toe te verduren, mijn sportieve prestaties lieten te wensen over, niet te missen feestjes (want einde seizoen en kampioen of de laatste kans op nostalgie) werden automatisch gevolgd door een volledige dag slapen en dat slapen deed ik met mijn kaken op elkaar geklemd (dat ontwricht je kaak dus een beetje, niet heel fijn).

De colleges zijn voorbij en de casus is bijna afgerond. Dus genoot ik vandaag van een vrije dag, aanmodderen thuis, baantjes zwemmen en fietsen zonder jas. Er moet nog wel wat gebeuren aan de casus en ik moet het tentamen natuurlijk nog maken, dus er is nog een kans op stress, maar ik ben wel weer wat bijgeslapen en mijn kaken passen weer op elkaar. Terugkijkend heb ik veel geleerd, vind ik het vooral jammer dat er niet meer tijd en creativiteit voor de casus waren en ben ik toch wel heel blij dat groepsopdrachten in het werkende leven anders in elkaar steken (en/of anders opgepakt worden). Studeren en werken hebben allebei voordelen, de combinatie van de twee heeft er toch significant minder.

Reacties

Zo sta je in een lab, zo zit je in de collegebanken en zo sta je in een televisiestudio in 60 seconden (live) uit te leggen dat je stroom uit planten kunt halen. Weer eens iets anders.

(Klik op het screenshot, kijk vanaf 9:30 ongeveer.)

 

 

 

Reacties
Instagram
Follow
Mailinglist
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl