Abonneren

Hallo,

Leuk dat je hier bent! Ik ben Yvonne. Begin 30, PhD student, sportief, doe een poging tot muzikaliteit en gezond leven en blog over de dingen die me bezig houden. Wees welkom en voel je vrij om te reageren.

Het is alweer even stil hier. Er gebeurde nogal veel en ik schreef daar vooral niet over. Vorige week had ik gewoonweg geen tijd. Ik sliep ergens tussen de 6 en 2 uur per nacht en hield mezelf staande met koffie (dat kan heel goed als kruidentheeleut). Gevalletje 'doe je dit nog even voor je vakantie?'. Die vakantie werd hard verdiend dus. En nu keihard genoten.

De eerste dagen bracht ik door in Porto. Intens moe en met mijn hoofd nog vol was de stad niet helemaal aan mij besteed. Dag één was Pinksterzondag, met als voordeel dat ik een stukje van de mis zag in een klein kerkje dat zowat uit zijn voegen barstte. Indrukwekkend. Het nadeel was een stille stad, zonder veel leven. De charme van de stad ontging me. De dag erna ging ik dan ook de stad uit. Ik liep naar de overkant van de Douro en ging hardlopend naar de zee. Daar klauterde ik de stenen af naar een verlaten baaitje en stapte met mijn rug naar de rest van de wereld met mijn voeten in het steenkoude water. Wat een rust, heerlijk! Ik besloot dat ik Porto vooral mooi vind vanaf de overkant. Ongepland bracht ik de avond ook daar door, want er moest port geproefd en wijn gedronken worden met kamergenootjes uit het hostel. Gezellig was het dus zeker wel. Compleet rozig dook ik op tijd mijn bedje in. 

Vandaag liet ik Porto achter me. Ik pakte de trein naar Braga en miste daar mijn bus. Miscommunicatie is makkelijk hier, maar het was helemaal prima, want nu had ik een paar uur om rond te kijken. Met een overschot aan barokke kerken en een Romeins badhuis vermaakte ik me wel even. Daarna pakte ik alsnog een bus die mij door de groene heuvels naar Campo do Gerês bracht. En daar zit ik nu. Het tentje staat, het biertje smaakt goed en de bergen van Peneda-Gerês zien er uit alsof ik me er wel twee dagen kan vermaken. Langzaam begint mijn energie terug te komen, dus het genieten kan nu echt beginnen.



Reacties

Een museum bezoeken is iets wat ik jarenlang als vakantieactiviteit zag. Een museum bezoeken van de lokale geschiedenis of iets bijzonders van de plek waar je bent is vaak interessanter als je niet in je eigen omgeving bent. Pas later leerde ik de kunst in musea waarderen. Toch zag ik de afgelopen pakweg vijf jaar slechts drie musea van binnen. Zo ging ik afgelopen zomer een dagje alleen op pad om uit te waaien op Scheveningen om vervolgens de meesterwerken in het Mauritshuis te bekijken. Terwijl ik daar rondliep, vroeg ik me af waarom ik dat niet eerder had gedaan. Hoewel de museumbeleving de afgelopen jaren wel een beetje veranderd is (de app gaf extra achtergrondinformatie, waardoor jij en de anderen om je heen zelfs in een museum nog naar een schermpje staren), vind ik het nog steeds rustgevend. Ik stap naar buiten met een hoofd vol mooie beelden en een bijna sereen gevoel.

Afgelopen woensdag bezochten A. en ik een ander soort museum: MOTI (museum of the image). Toen we door de glazen deur een glimps van de tijdelijke tentoonstelling Planet Hype zagen, vroegen we ons hardop af of we klaar waren voor heel veel prikkels. Planet Hype gaat over, jawel, hypes op het internet. De grootste hypes van de afgelopen jaren worden weergegeven op een muur vol kleine en grotere foto's en filmpjes. Van Kim Kardashian tot #jesuischarlie. Een folder geeft je overzicht en korte omschrijving van de hypes die je ziet. In ons geval was dat maar goed ook. We herkenden een hoop hypes, maar vrij veel ook niet. En daar waren we soms maar wat blij om. Er blijkt een hoop onzin aan mij voorbij te gaan sinds ik mijn Facebook profiel verwijderde. Wat heerlijk! In de rest van het museum werden we bewust gemaakt van marketing trucjes en (tekortschietende) internetveiligheid. In de vaste tentoonstelling keken we significant rustiger naar vormgeving door de jaren heen. De tentoonstelling over Minecraft sloegen we over.

Toen we naar buiten stapten waren we moe. We zaten vol, zowel met indrukken als met vraagtekens bij de huidige samenleving. We voelden ons er een beetje oud door. Er was niets sereens aan, maar het was wel heel interessant en zette ons aan het denken. En het gaf mij het voornemen om vaker een museum te bezoeken. In wat voor soort of maat dan ook.



Reacties

De laatste vakantie van meer dan twee dagen weg, was december vorig jaar. De vakantieplannen van dit jaar gingen niet door, maar ik was wel flink toe aan een tijdelijke verandering van omgeving. Terwijl vriendlief aan de andere kant van de oceaan zat, besloot ik dat ik me niet tegen ging laten houden doordat hij niet mee zou kunnen, drukte op het werk, of wat dan ook. Ik kon er prima een weekje tussen uit. Ook kan ik heel goed alleen op vakantie. Ik dacht aan de duizend-en-een plekken die ik nog wil zien en streepte de dingen weg die hoog op de verlanglijstjes van ons beiden staan. Ik besloot dat het een stedentrip moest worden. Het weer en de instabiliteit van wat regio's deden de rest van de selectie: Barcelona. Ooit heel dichtbij geweest, maar nog nooit bezocht en daar moest maar eens verandering in komen.

Ik was nog nooit eerder als toerist een hele week in een stad geweest (zelfs in NYC was ik maar 4 dagen), dus keek volop uit naar het rustig aan een stad kunnen verkennen. En dat deed ik. Ik zag de meest toeristische plekken, maar ook de plekjes waar de mensen op een zondagmiddag picknicken. Het was heerlijk! De mooie stad, het lekkere weer, de leuke mensen die ik ontmoette, even niets moeten en veel nieuwe dingen zien. Precies waar ik aan toe was.



Reacties

Je zou kunnen zeggen dat het de slechtst getimede mini-vakantie ooit was, zo tussen hittegolf en lekker weer. De bikini bleef in de tas, maar de regen en kou vielen mee en het was heerlijk om er even tussenuit te zijn. Het ritje naar Zeeland moest toch gemaakt worden voor het werk. Ditmaal besloten we dat we er twee dagen voor te plakken om even uit te waaien. Daar was het weer wel perfect voor.

Reacties

Vier jaar geleden had ik trotse familieleden aan de telefoon; ik had mijn master succesvol afgerond. De afronding had nogal wat strubbelingen gegeven, dus toen Pap op dat moment, na felicitaties en uitingen van trots, zei 'en wie weet ga je nog wel verder en haal je je dokterstitel', dacht ik sarcastisch 'haha, natuurlijk pap' (en zei ook iets in die trant). Ik was al lang blij dat ik eindelijk klaar was met de scriptie en had er echt even genoeg van. Zoals gezegd zijn we vier jaar verder en heb ik wat omwegen genomen, maar Pap bleek een vooruitziende blik te hebben. Hoewel ik dit vier jaar geleden totaal niet aan zag komen, voelt het nu heel logisch en zou ik niet weten wat ik anders zou willen doen. Het is nog wel een beetje wennen, want hoewel ik al twee jaar tussen de PhD's rondloop, zijn er toch wat dingen die ik niet hoefde, of niet kon doen. Soms even confronterend omdat ik dingen minder makkelijk doe dan ik had verwacht, maar soms ook alleen maar leuk. Want voor je het weet ben je een weekje in Gent om te luisteren, leren en netwerken. En laat dat laatste nou prima kunnen tijdens het verkennen van de stad (die ik tot nu toe alleen in het donker kende) en de bierkaart..



Reacties

De vakantie was welverdiend, afwisselend en heerlijk. We gingen van de hoge pieken van de Dolomieten, naar een bijna-Rimini-ervaring. We slenterden door Venetië en misten bijna hét plein omdat kaartlezen de ervaring minder leuk maakt. We stonden op een camping op het randje van een natuurpark, met huisvos en een verdwaald hertje en slenterden iets beter georienteerd (maar zonder kaart in de hand) door Florence. We luierden op de strandjes van Elba, maar we zochten ook de visjes op, vonden de iets minder toeristische stukjes en liepen de berg op. Tot slot luierden we nog wat meer en bezochten we Cinque Terre met een ad hoc samengestelde combinatie van auto, trein, boot en benenwagen.

Een klein verbeterpuntje bleek de campinggids. Met een van 13 jaar oud, kan het nog wel een voorkomen dat de camping ondertussen niet meer bestaat, ineens niet bepaald meer 'uitstekend voor rustzoekers' is of, wederom, al een jaar of 12 dicht is..

Reacties

Zo doe je tijden niets bijzonders voor je verjaardag, zo ineens twee keer vlak achter elkaar. Vorig jaar gaf ik Stefan een uitje cadeau, waarbij hij zelf een dag uit mocht zoeken. Eerst duurde het even voordat er actie kwam, voor de eerste geprikte datum zei de organisatie af met materiaalpech, de geldigheid van de bon werd een keer verlengd. Uiteindelijk kwam het er toch van, afgelopen zondag. Op het moment dat het gepland werd, was de voorspelling nog de hele dag regen, maar wát een geluk hadden we met het weer. Wel gooide mijn schouderblessure wat roet in het eten, waardoor ik na een paar rondjes afhaakte. Maar des te meer tijd had Stefan, het was tenslotte zijn cadeautje. En ik had zeeën van tijd om te genieten van de zon en foto's te maken, waar ik me ook prima mee vermaakte.

Reacties

Het begin en het einde van de vakantie stonden vast; een weekendje Texel gevolgd door Werchter Boutique en de vrijdag van North Sea Jazz. Wat we daar tussen zouden doen was vrij flexibel. Zo besloten wij een paar dagen van tevoren het grove plan München - Oostenrijk - Zwitserland om te draaien aangezien wij kamperen op een plek waar een week ervoor nog een rivier liep niet zo zagen zitten. Het plan bleek de rest van de vakantie even flexibel te blijven.

Na de verhalen en foto's van Muse in de ArenA had ik even twijfels of ik er wel goed aan had gedaan om Werchter te verkiezen (ik mocht de knoop doorhakken). Eenmaal op Werchter Boutique verdwenen die twijfels onmiddellijk; we genoten een dag van de brandende zon, goed gezelschap, de toch nét iets minder lange Belgen, de korte afstand tot de podia, de ruimte om ons heen, SX, Balthazar en natuurlijk Muse. Er zijn vervelendere dingen om je vakantie mee te beginnen.

De volgende dag reden we naar Zwitserland, waar we historische dorpen (St. Ursanne, Delémont), steden (Bern, Lausanne, Locarno), kastelen (Bellinzona) en een berg (Ticino) bezochten, wandelden over geasfalteerde paden (Jura, meer van Genève) en door de ruige natuur (Nationalpark), reden steeds spannender wordende bergweggentjes (bij voorkeur met volgeladen auto) en bekeken de Aletsch gletsjer dankzij goede timing en de vriendelijkheid van de wolken om even aan de kant te gaan, om vervolgens hun sneeuwbuitje op ons neer te laten vallen (kóúd!!). We maakten het moeilijk voor onszelf door de verschillende taalgebieden lekker af te wisselen, ontdekten dat het Frans toch wel heel erg weggezakt is en ik met mijn mond vol tanden zit als er wel heel onverwachts overgeschakeld moet worden in het Spaans. We zagen een ooievaar in vlucht (of eigenlijk zag alleen ik hem), hagedisjes, een slangetje, marmotjes, niet nader te bepalen roofvogels en herten. We vonden Edelweiβ, maar in eerste instantie alleen omdat Lief er bijna bovenop had gezeten. Ik ontdekte dat 10 uur 's morgens prima het warmste moment van de dag kan zijn en dus niet per definitie het meest geschikte moment om hard te lopen. Vriendlief ontdekte dat het goed is dat hij geen weerman is geworden. Oh, en natuurlijk waren we lekker lui, lazen boeken en verbrandden een paar keer.

 

 

Na twee weken bereikten we Oostenrijk. Daar besteedden we onze tijd met een volgens de fietsverhuurmeneer een niet al te zware mountainbike route; we fietsten van halverwege een berg naar de top, vanaf daar naar een nog iets hogere berg en vanaf daar weer terug naar het dal (4 uur omhoog, 30 minuten naar beneden in het Zillertal). Verder liepen we omhoog en terug om een waterval van top tot teen te bekijken (Krimml), besloten we het lokale nationale park lekker lui met de auto te verkennen (Groβglockner Hochalpenstraβe), zochten de kou nog een keer op in de ijsgrotten (Welten) en warmden weer op in Salzburg, waar we opgegeten werden door de muggen. We zagen meer herten en roofvogels en steenbokken. Onze laatste stop werd na uitgebreid onderzoek Nürnberg, waar we door de binnenstad slenterden, geïmponeerd werden door de Nazi-geschiedenis en wederom ten prooi vielen aan muggen. Via een kop koffie bij Mams reden we naar huis. 

 

 

 

 

 

Eenmaal thuis ontdekten we dat de wasmachinekraan onze vakantie een geschikt moment vond om te verstoppen. Na vele kledingdilemma's genoten we de dag erna van de bijzondere sfeer op een avondje North Sea Jazz met onder andere heel even Lianne La Havas,Seasick Steve, heel even Prince en Santana. Daarna kwam het 'normale' leven langzaam weer op gang. Een beetje te snel, hectisch en niet altijd even leuk, maar ondertussen hebben we het evenwicht weer gevonden. Tijd om een fotoboek in elkaar te gaan zetten. (En als ik dan toch bezig ben moet ik die van de vorige zomervakantie misschien ook maar eens maken.) 

Reacties

 

Op de druilerige tweede pinksterdag gingen wij zomaar eens naar een museum. Dat doen we eigenlijk nooit, behalve soms de standaard musea wanneer we op vakantie zijn, geen idee waarom eigenlijk. In ieder geval was het dus al jaren geleden dat we een kunstmuseum bezochten, waardoor we ruim de keuze hadden, want alles zou 'nieuw' zijn. Mede omdat het Van Abbemuseum aan het verbouwen is, viel de keuze snel op het Cobra museum. We bewonderden de collectie en concludeerden dat we de expositie van Michael Tedja niet snapten, terwijl we best snapten dat dat misschien ook helemaal niet de bedoeling was.

 

                          Armando - Damals

 

                                   Corneille - Vrouw met vogel

 

Ondertussen is het zaalseizoen deze week echt afgelopen. We hebben onze ongeslagen status overtuigend weten te behouden, afscheid moeten nemen van teamgenoten en nieuwe mogen verwelkomen. De komende maanden moeten we ons vermaken in het zand, wat tot nu toe prima lukt, want de dertien graden van afgelopen zaterdag werd meer dan goed gemaakt door goed gezelschap, de toernooiwinst en een verbrand gezicht van die paar momenten zon. Alleen het goede gezelschap is gegarandeerd voor de rest van het beachseizoen, maar dat is ruim voldoende naar mijn mening.

 

 

Reacties
Instagram
Follow
Mailinglist
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl