Abonneren

Hallo,

Leuk dat je hier bent! Ik ben Yvonne. Begin 30, PhD student, sportief, doe een poging tot muzikaliteit en gezond leven en blog over de dingen die me bezig houden. Wees welkom en voel je vrij om te reageren.

Een tijd geleden besloten vriendin A. en ik dat we toch eens vaker gebruik moesten maken van alles wat ons leuke stadsie te bieden heeft. De stad waarin je woont leuk vinden omdat er lekker veel te doen is, terwijl jij op je bank zit is namelijk best een beetje gek. Dus bezochten we gisteren het Utrechts Archief voor de fototentoonstelling 'Utrecht in beeld'. We zagen de mensen en de mode van de jaren '30. Zagen we dat sommige stukjes stad nog precies hetzelfde zijn en anderen volledig onherkenbaar. Dat geen enkele winkel meer zit waar hij zat, behalve de HEMA uiteraard. En dat in de vorm van mooie foto's. Een boek met beschrijvingen vertelt je naar welk stukje je kijkt, maar desondanks is het soms nog even puzzelen vanaf waar de foto nou precies genomen is. En dat is eigenlijk alleen maar leuk, want het zorgt voor leuke interactie met de andere bezoekers. Zeker een aanrader om even te gaan kijken als je Utrecht kent! Het kost je een ruim uur en verder niets. Mocht je geen afscheid kunnen nemen: in mei worden de foto's verkocht.

Reacties

Het vooruitzicht van meer vrije tijd, meer ruimte voor spontane acties, voor vrienden, maakte me blij. De lege agenda, de tijd om dingetjes in huis te doen en te doen wat ik wil maken me nog steeds blij. Maar het is wel even wennen. 

Ik was tot acht maanden geleden gewend aan zaterdagen in een sporthal, zondagen met de liefde. Het wegvallen van het volleyballen werd misschien zelf stiekem juichend ontvangen door de liefde en de vrijgekomen tijd werd dus ook moeiteloos opgevuld. Zo af en toe stribbelde ik tegen en had ik de zaterdag voor mezelf, die dan vooral opging aan wassen en stofzuigen. Mijn tijd voor mezelf in de vorm van volleyballen werd vervangen door tijd samen en klusjes toch niet bepaald tot de favorieten horen.

Blij word ik er dus van. Van die legere agenda. Ik heb tijd voor mezelf en kan lekker klussen in huis, een cursus volgen, wat ik maar wil. Maar dat is dus nog wel even een dingetje; wat wil ik nou eigenlijk? Weer volleyballen ja, maar dat kan nog even niet. Een naaicursus volgen, maar die hebben wachtlijsten. Mijn huisje leuker maken en dat doe ik ook, maar dan wel in stukjes van een kwartier tot een half uur en niet te veel op een dag.

Natuurlijk zijn er zat dingen die ik kan doen. Die ik ook nu kan doen. Ik moet alleen nog even uitzoeken wat ik precies wil. Dus het lijstje met dingen die ik dit jaar wil doen is aangevuld en de komende tijd ga ik om me heen kijken en dromen over wat er allemaal kan en wat ik allemaal wil. Aan de ene kant voelt het een beetje verloren, maar eigenlijk is het vooral heel erg leuk om me te bedenken welke kanten van mezelf ik wil ontwikkelen en welke uitdagingen ik aan wil gaan.



Reacties

Ik heb niet zo veel met oud en nieuw. Jarenlang werkte ik de nacht en vanaf het moment dat dat niet meer het geval was, wist ik eigenlijk niet zo goed hoe ik er invulling aan moest geven. Goede voornemens waren nooit mijn ding, terugkijken naar het afgelopen jaar deed ik niet echt. Dit jaar is anders. Dit jaar begon ik half oktober al rusteloos te worden. Het besef dat ik niet uit het jaar zou halen wat ik had gewild was heftig aanwezig en ik zocht naar manieren om dat in twee maanden te kunnen verbeteren. Een hopeloze zaak uiteraard, al is het alleen al omdat ik de lat te hoog leg.

Zoals ik al zei, was dit jaar anders. Het was een jaar waarin ik maandenlang stil stond voor mijn gevoel. Waarin mijn motivatie voor mijn PhD tot het vriespunt zakte en de twijfel aan mezelf tot een hoogtepunt steeg. Ik heb me nutteloos en eenzaam gevoeld. Het was een jaar waarin mijn hart meerdere malen gebroken en weer opgelapt werd, tot het niet meer ging.

Maar toch zijn er dingen die ik mee wil nemen het nieuwe jaar in. Dat mijn PhD iets is wat ik echt wil en dat mensen om me heen er vertrouwen in hebben. Vriendschappen die hechter zijn geworden en mij ontzettend veel waard zijn. Ik zie nog steeds traditiegetrouw een beetje op tegen oud en nieuw, maar ik kijk voor het eerst uit naar 1 januari. Ik sluit ditmaal echt een periode af.

Echt traditionele goede voornemens heb ik niet. Wel dingen die ik ergens in 2016 wil doen. De dingen die ik al twee jaar in huis wil doen, nu eens aanpakken. Plus wat nieuwe ideeën natuurlijk, die ook best een jaartje later mogen. Eindelijk die naaicursus volgen. Twee vriendinnen opzoeken en vakantie vieren in Portugal. Weer volleyballen. Deze week deed ik voor het eerst weer yoga en ook dat pak ik weer op.

Mijn balans in eigen beheer.

Reacties

De post van eergisteren was niet wat ik wilde schrijven. Uiteraard niet. Ik wilde schrijven over mijn afwezigheid hier. Of over mijn net voorbije vakantie. Ik zou graag willen dat ik netjes wekelijks schrijf, maar het lukt me niet. De laatste jaren al niet eigenlijk. Het is makkelijk als ik veel mee maak en niemand heb om dat direct mee te delen. Maar het is ook makkelijk om het typen van een stukje uit te stellen en een week later te bedenken dat het alweer achterhaald is om het vervolgens maar helemaal niet meer te typen. Waarom ik het überhaupt zou willen als het zo lastig is voor mezelf? Goede vraag. En als ik dat graag zou willen doen, waarom doe ik dan niet? Een minimaal even goede vraag.

De ‘functie’ van mijn blog is veranderd door de jaren heen. Het is begonnen met het van me afschrijven van frustraties. Het was persoonlijk en veelal boos. Puberaal, ook al was ik achttien. Langzaam maar zeker veranderde het naar een plek waar ik me dingen afvroeg die ik vaak uiteindelijk zelf beantwoordde. Toen ik ging backpacken werd het een reisblog, die ik ook linkte aan facebook. Ineens was het publiek groter en omvatte het ook mijn ouders. Dat was leuk, maar deed me wel meer nadenken over wat ik postte. Anoniem en onvindbaar was het nooit, maar zo algemeen bekend was het ook niet eerder. Ondertussen heb ik mijn facebook account verwijderd en is mijn publiek daarbij ook een heel stuk gekrompen. Toch ben ik me er nog steeds een stuk bewuster van wat ik wel en niet schrijf dan twaalf jaar geleden. Of misschien ben ik het schrijven gewoon verleerd.

De afgelopen maanden worstelde ik met het weer opstarten op mijn werk. Met motivatie. Ik worstelde met mijn eigenwaarde, die nog steeds erg gekoppeld blijkt aan de dingen die ik doe, wat niet zo veel is geweest afgelopen zomer. Ik worstelde met het gevoel van stilstand. Ik worstelde in mijn relatie. Ik worstelde met 2015 in het geheel, aangezien een jaarwisseling momenteel al twee maanden van tevoren al reden geeft om een jaar te evalueren in plaats van, zeg maar, niet. Ik worstel met wie ik ben en wat ik wil zijn. Tegenwoordige tijd, verleden tijd en ongetwijfeld ook in de toekomende tijd. Ik denk, pieker en denk er nog even over na.

Maar ondertussen doe ik heus leuke dingen, ontmoet ik leuke mensen, vraag ik me dingen af en reis ik zo af en toe, al is het soms in eigen land. Minder vastzitten in mijn hoofd zou zomaar eens kunnen beginnen met meer schrijven. Misschien kan ik het nog wel en moet ik het gewoon doen in plaats van er alleen over na te denken.

Een blogje over de afgelopen vakantie houden jullie tegoed. Beloofd.



Reacties

Tijdens en na een operatie ben je afhankelijk van anderen. Hoe lang dat duurt, hangt af van de operatie en ook een beetje van jezelf, denk ik. Ik haat het om afhankelijk te zijn. Ik wilde vroeger zo snel mogelijk op kamers, alleen op vakantie, laten zien dat ik het ook alleen kan. Hoewel ik dit al lang bewezen heb, blijf ik het lastig vinden om me afhankelijk op te stellen. Maar soms moet het nou eenmaal. Wanneer je maar één bruikbare arm hebt, bijvoorbeeld, en daardoor niet af kan wassen, of kan werken, of een hobby kunt uitvoeren. Ik besloot voor mijn operatie al dat ik me er aan over moest geven. Accepteren en aanpassen.

Het is me volgens mij redelijk gelukt, maar de operatie is ondertussen ruim vier maanden geleden. Ik kan al meer dan een maand afwassen en werken en ik doe weer aan sport. Ik hoef niet meer afhankelijk te zijn. Ik kan het weer alleen. Niet dat ik dat wil, begrijp me niet verkeerd, ik hou van de mensen die ik om me heen heb. Maar het kan wel. Ik wil de teugels graag weer in handen. Mijn lijf, mijn PhD project, mijn keuzes. Natuurlijk, rekening houdend met anderen en in overleg. Maar wel mijn keuzes, mijn tempo. Ik ben er klaar mee om stil te staan en af te wachten. Iets wat ik nu al te lang doe. Ook deels zelf. Ik wil vooruit, ik wil door, en ik wil niet elk moment herinnerd worden aan het feit dat ik nog niet alles kan. Het is al frustrerend genoeg. Ik kan ook heel veel wel. Láát me.

Gáán!



Reacties
  • Fulltime werken (en een dag vrij nemen).
  • Het experimentele succes bevestigen.
  • Een shirt over mijn hoofd uittrekken.
  • Met twee handen mijn haar wassen.


Wegens het gebrek aan aanwezigheid behoort het laten zien van mijn spierballen nog niet tot de mogelijkheden.


Reacties

Ik heb een fitness hoelahoep en heb me opgegeven voor een naaicursus. Een mens moet iets als alle bekende en gekoesterde hobbies weg vallen. En ik vind het ook leuk, denk ik, anders zou ik het niet doen. Maar ik denk dat de twintigjarige ik, deze dertigjarige ik echt heel hard uit zou lachen..

Reacties

Ik had hier graag een stukje willen typen over dat ik weer aan het werk was. En dat ik weer kon hardlopen. Maar het hardlopen dat ik mocht proberen, duurde zo'n zes minuten voordat het niet bleek te kunnen. En het werken.. Tja. Ik werkte de afgelopen weken voor zo'n 20%. Vandaag besprak ik met de bedrijfsarts dat dit vanaf deze week zo'n 25 tot 50% zal zijn. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat die 5 uur achter mijn bureau zitten van gisteren kennelijk te veel waren en ik dus maar beter thuis kon blijven. Morgen weer een dag.

Hoewel het al een stuk beter is dan de afgelopen maanden, heb ik nog steeds af en toe het gevoel dat ik geen leven heb. Het frustreert. Ik kan kribbig worden om het feit dat ik mijn agenda aanpas op die van een ander, maar laten we wel wezen; mijn agenda is vrijwel leeg. Het is ook een stukje jaloezie. Normaal gesproken ben ik blij als ik een avond op mijn bank kan zitten. Nu ben ik blij wanneer ik iets gepland heb. En tegelijkertijd vind ik het lastig om me op te laden voor de dingen die ik wel doe.

De tijd dat ik semi-verplicht thuis rust zit te houden gaat op aan lezen op mijn dakterras wanneer de zon schijnt en series en films kijken wanneer dit niet het geval is. (En middagdutjes, want oh wat is werken ineens zwaar als je het niet meer gewend bent.) Vermakelijk uiteraard, maar het heeft ook een keerzijde. Je leeft mee. Je wordt jaloers. Tenminste, ik wel. Dit zou te maken kunnen hebben met mijn algehele constante verlangen naar groener gras en/of aanleg voor drama, maar dat terzijde. Het lijkt ineens geweldig om begin 20e eeuw op een Engels landgoed te wonen, hele dagen te surfen, een eigen bedrijfje te hebben, co-schappen te lopen of nog op de middelbare school te zitten (ja, daar dacht ik toen anders over). En vooral dat je dan weet dat alles goed komt, want jij bent de hoofdpersoon.

Oh dear. Het wordt echt heel erg tijd dat ik weer gewoon mijn ding kan gaan doen. Alleen mijn hoofd heeft daar niets over te zeggen. Kom op schouder. Je kunt het. Doe eens lief.



Reacties

Ik heb mezelf nooit gezien als het 'glas half vol'-type. Hoe graag ik dat ook wel had willen zijn. Anderhalf jaar geleden werd ik zelfs ronduit een negatief persoon genoemd. Wat meteen tegen werd gesproken door een naaste collega, dat dan weer wel. Gelukkig. Wanneer ik in een vertraagde trein of, duidelijker nog, een trein-vervangende NS bus zit ervaar ik ook vrij onomstotelijk dat er mensen zijn die nog veel negatiever in het leven staan. Of een nóg groter gevoel voor drama hebben. (Moet je nagaan.) Waarschijnlijk allebei.

De laatste tijd echter, lijken de rollen omgedraaid. In de relatie ben ik ineens degene die zegt: 'Joh, denk niet zoveel na, je leeft nu.' Op mijn werk ben ik degene die het allemaal wel goed ziet komen tegenover een begeleider die denkt: 'Maar wat als je te snel te veel doet en je je herstel vertraagd en er nog een half jaar uit ligt?' Hij heeft zeker een punt dat ik wat dat betreft soms tegen mezelf beschermd moet worden, maar ik heb mijn lesje (in ieder geval wat betreft mijn schouder) wel geleerd en sta bovendien onder wekelijkse controle van mijn fysio die ook zelf zegt dat zijn voornaamste taak is mij binnen mijn grenzen te houden. Het is natuurlijk goed bedoeld en dat waardeer ik zeker, begrijp me niet verkeerd, maar ik voel me er ook door afgeremd.

Zou ik geleerd hebben om anders tegen dingen aan te kijken? En ervoeren anderen mijn instelling ook als een (kleine) tegenwerking?

Misschien is het ook wel makkelijker om positief te zijn de laatste twee maanden. Dat klinkt misschien gek, aangezien ik die tijd weinig kan en net zo weinig doe. Dat is bij tijden flink eenzaam en deprimerend, maar overwinningen zijn dan wel makkelijk. Van weer een vuist kunnen maken tot fietsen (gisteren, voor het eerst in twee maanden). Ineens zijn de meest simpele dingen onmogelijk en dus een reden om blij of zelfs trots te zijn als ze beetje bij beetje wel weer kunnen en lukken.

Ik tel mijn zegeningen en hoop dat vol te houden. En wie weet, mischien zelfs anderen die dat even niet lukt daarin mee te krijgen.



Reacties

Mijn herstel verloopt tot nu toe voorspoedig, mijn fysio is tevreden, ik red mezelf in mijn eentje en verveel me niet eens heel erg. Ik begin een beetje onrustig te worden door het gebrek aan beweging, maar door een fiets op een rollerbank kan daar iets aan gedaan worden. Ik mag niet klagen. Wat ik wel vervelend vind, is het gevoel dat ik heel veel dingen mis. Niet dat ik per se overal bij hoef te zijn, maar ik ben niet meer helemaal op de hoogte van eigen PhD project, zie mijn vriendje minder regelmatig en kan niet mee met leuke uitjes. Ik weet uit ervaring dat dit niet vervelend hoeft te zijn. Ik bedoel; zet me aan de andere kant van de wereld en ik zeur er niet over, maar nu mijn dagen gevuld zijn met puzzelen, een boek lezen en het kijken van Roland Garros en Netflix, wordt dit toch iets sneller vervelend. Ik weet dat ik niet mag zeuren en ik weet waar ik het voor doe. Ik probeer zoveel mogelijk mijn normale leven op te pakken, maar dat lukt nog niet zo goed. Ik zal geduld moeten hebben, maar tot die tijd is het vervelend om me toeschouwer te voelen van mijn eigen leven.



Reacties
Instagram
Follow
Mailinglist
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl