Abonneren

Hallo,

Leuk dat je hier bent! Ik ben Yvonne. Begin 30, PhD student, sportief, doe een poging tot muzikaliteit en gezond leven en blog over de dingen die me bezig houden. Wees welkom en voel je vrij om te reageren.

Donderdag hoorde ik een collega en vriendin aan. Het was even een beetje veel allemaal. De oorzaak was simpel: te veel dingen willen, het allemaal beter dan goed willen doen en er nog leuk bij blijven ook. Helemaal van deze tijd. Ze worstelt daar vaker mee en ik hoorde mezelf dan ook niet voor de eerste keer vragen van wie dat dan moest en waarom perse vandaag. Beste goede vragen, al zeg ik het zelf.

Maar ja, dat is dus vrij makkelijk; goed advies geven. Maar vrijdag zat ik zelf even met mijn handen voor mijn gezicht. Oorzaak: zie boven. Luisteren naar je eigen advies is lastig. Laat staan het ook opvolgen.

Ik haalde mijn eigen woorden van de dag ervoor even terug. Haalde even diep adem. Schreef een planning en concludeerde dat het echt niet sneller kon. En luchtte mijn hart even bij dezelfde collega. Samen stressen is tenslotte leuker dan alleen.



Reacties

Wat zou het toch heerlijk zijn als wat je opschreef ook meteen waarheid zou worden. Dat je schrijft dat je iets loslaat en het dan ook lukt. In plaats daarvan sliep ik nog een nachtje slecht en verpestte het nog een paar keer mijn humeur. Want zelfs al weet ik dat het beter voor mij is als ik los laat, dat de vriendschap sowieso wel eens niet zo goed voor mij zou kunnen zijn, het idee dat ík losgelaten word, vind ik maar wat vervelend. Laat staan op deze manier.

Het betekent dat er iemand minder in de wereld is die mij een leuk mens vindt. Iemand erbij die mij liever kwijt dan rijk is. Dat gaat niet zo goed in mijn hoofd. Veroorzaakt allemaal reacties ter voorkoming van. Het liefst zou ik praten, praten, praten. Overtuigen en laten inzien dat het niet in perspectief staat. Onredelijk is. Praten totdat alles weer klopt. Reactie is niet nodig, luisteren en begrijpen wel.

Ik weet dat het niet zo werkt, maar ik moet hard werken om mezelf tegen te houden. Niet alleen nu. Het is mijn modus operandi in conflicten. Wat het me brengt? Geen begrip, geen voldoening, alleen een lamgeslagen toehoorder. 

Ik wil zo graag loslaten. Bepaalde mensen en hun oordelen. Mijn onproductieve gewoonten, ongefundeerde gevoelens en denkpatronen. Het moeten loslaten.



Reacties

Ik schreef de afgelopen tijd meerdere keren dat het goed met me gaat. Zo vaak zelfs, dat het mezelf bijna irriteerde. Excuus. Hier wat tegengewicht.

De afgelopen twee weken was dat goede gevoel even zoek. Kennelijk was het makkelijk om mij uit mijn balans te krijgen. Stond ik (nog) niet zo stevig in mijn schoenen als ik gewild had. Het was confronterend om te merken. Ik kon er een beetje kwaad op mezelf om worden. Tegelijkertijd wetende dat dat geen zin had. Balanceren is niet voor niets een werkwoord.

Uit balans dus. Bij mij betekent dat minder goed voor mezelf zorgen. Qua slaap, qua eten, qua drinken en uiteindelijk ook qua sporten. Ik word inactief en heb de oncontroleerbare neiging minder verstandige keuzes te maken.

Zo ook de afgelopen twee weken. Ik leefde in het moment en negeerde bij vlagen de eventuele consequenties. In dit geval heb ik daar iemand mee gekwetst en daar baal ik flink van. Ik sliep er een ook nachtje slecht van. Maar ik ga mezelf dit niet (langer) kwalijk nemen. Het is nu zo, terugdraaien kan niet. Ik ben niet perfect. I’m only human. En laten we wel wezen; het is andersom ook wel eens gebeurd. Pijnlijk? Ja, dat geloof ik. Onvergeeflijk? In mijn ogen niet. Spijt? Nee.

Ik ga me niet langer een schuldgevoel aan laten praten. Ik ga hier niet in blijven hangen. Ik pak mijn balans terug. Dat ben ik aan mezelf verschuldigd. Hoe de rest verder loopt, zal de tijd me leren.



Reacties

Ik heb de laatste tijd zo af en toe het gevoel dat ik mezelf een beetje opnieuw aan het uitvinden ben. Wat ik belangrijk vind is de afgelopen jaren veranderd of duidelijker geworden en momenteel heb ik alle ruimte om dit te ontdekken en er naar te leven. En dat is leuk! Tegelijkertijd levert het ook vragen naar mezelf op. Waarom vind ik deze dingen nou precies belangrijk? En waar komt dat vandaan? Vragen die ik mezelf stel uit nieuwsgierigheid.

Maar er is ook een vraag uit pure noodzaak: wat heeft er prioriteit? In mijn geval gaat het leven naar wat ik belangrijk vind namelijk gepaard met een verandering in ritme. De nieuw gevonden tijd in de ochtenden vind ik heerlijk en is ondertussen bijna heilig, maar dat betekent dat je in de avond tijd inlevert. Of slaap.

Juist ja. Ik heb er af en toe nog een beetje moeite mee om mijn belangrijke zaken in mijn dag van 24 uur te passen. De gedachte dat één avond een uurtje later naar bed best kan, komt iets te vaak voor. Van een paar avonden op rij een uurtje later naar bed blijk ik me niet fitter te gaan voelen. Om over de wallen nog maar te zwijgen. Hoog tijd om mijn prioriteiten duidelijk te krijgen en verstandigere keuzes te maken dus.

Nadat ik morgen drankjes heb gedaan met collega's.

Voorzie ik zo maar dat ik dinsdag, woensdag en donderdag de tweede helft wel af wil zien.

Maar ik kan volgend weekend best slapend door brengen. Ik word tenslotte ook een jaartje ouder.



Reacties

Ik schreef begin van dit jaar dat ik zoekende was naar een leuke invulling van mijn vrijgekomen tijd. Ik zette op een rijtje welke facetten van mezelf ik nog wel verder zou willen ontwikkelen, pikte er eentje uit en schreef me meteen maar in voor een cursus. Waarom wachten?

Zo zat ik twee weken na het blogje op de eerste avond van een schrijfcursus, specifiek gericht op columns and blogs. Tien vreemden aan een tafel. Kop koffie of thee en een koekje voor de neus. De eerste opdracht: begin met 'Normaal gesproken maak ik nooit iets mee, maar díe dag...' en maak maar af. Niet schrijvend, maar vertellend. Nu. Go. Slik. Het was voor allemaal even een drempel, maar wel eentje die na wat twijfelen enthousiast over werd gestapt. Iedereen bleek een eigen stijl te hebben en een goede schrijver te zijn. Generatiekloven en overige afstanden werden moeiteloos overbrugd.

Ik leerde veel. Dat ik soms onbedoeld grappig ben (toen ik een oude blog voorlas). Dat je letterlijk overal over kan schrijven (over of het brood al uit de vriezer is). Dat je altijd kunt schrijven, als je er maar voor gaat zitten. Maar ook om meer beeldend te schrijven, meer details toe te voegen om het levendiger te maken en af en toe functioneel te overdrijven.

De laatste van de vier avonden is achter de rug. Door een veel te vol hoofd met bijbehorende pijn was het helaas een beetje een anti-climax voor mij, maar de cursus als geheel was geweldig. We hebben geschaterd van het lachen en brokken in ons keel gehad. Vreemden zijn we zeker niet meer, maar of we elkaar ooit nog tegen komen is nog maar de vraag. Meteen werd er gevraagd naar een vervolgcursus. Ik twijfel of ik dat zou willen. Misschien is het wel goed zo. Ik had tenslotte nog meer facetten opgeschreven.

Reacties

De drukke periode is bijna voorbij en ik gaf mezelf ruim baan voor rust dit weekend. Ik werkte wel even, maar dat deed ik gisteren op mijn gemak in de treinen en op de perrons onderweg naar familie en weer naar huis. Ik had etentjes met vrienden die ik al eeuwigheden niet gesproken had en liet mijn gezicht weer eens zien in de sporthal. Vandaag ruilde ik mijn hardloopschoenen eventjes in voor skeelers en genoot met volle teugen van de snelheid, de wind en de zon in mijn gezicht. Thuis dook ik nog even mijn dakterrasje op met een Lonely Planet voor wat vakantie voorpret. Daarna zag ik nog net de laastste schaatswedstrijden van het seizoen. De dingen die op mijn to do-lijstje stonden voor het weekend zijn niet gebeurd, maar wat maakt het uit. Het is lente!



Reacties

Vorige week was er een van weerzien van vriendinnen. Driemaal was er sprake van een serieuze vorm van bijkletsen. Het veruit meest besproken onderwerp? Relaties. Voorbije relaties om precies te zijn. Die van mij en die van hen. De wederkerende vraag: waarom gooien mensen het roer om na een relatie? Natuurlijk, de drang om je haar te verven na een break up snap ik als vrouw maar al te goed. Maar ineens de dingen gaan doen waarvan je altijd zei ‘dat nooit!’, dat vind ik toch wat raar. Of, positiever uitgedrukt; interessant. Ben je dan niet jezelf geweest tijdens de relatie? Of word je, misschien keer op keer, zo beïnvloed door de interesses van een ander dat hier (te veel?) in mee gaat?

Ik zou mezelf niet zijn als ik hier niet wat zelfreflectie aan koppelde. Al eerder schreef ik hoe blij ik werd van mijn (ogenschijnlijke) zeeën van tijd in mijn single bestaan. Mijn haar zit nog hetzelfde, maar ik heb mijn ritme omgegooid, ben lekker bezig in mijn huisje, doe een schrijfcursus en ben druk vakantieplannen aan het maken. Dingen die ik toch al zo’n twee jaar niet mijn prioriteit hadden gehad. Maar is dat alles? Stonden die dingen gewoon niet zo hoog op mijn verlanglijstje en bleven ze daarom liggen? Of wilde ik ze eigenlijk wel heel graag, maar liet ik me beïnvloeden door andermans agenda?

Ik heb meerdere malen het gevoel ervaren dat ik aan het eind van een relatie ‘mezelf kwijt was’. Soms door mijn persoonlijke groei en veranderende interesses waar niet voldoende ruimte voor gegeven werd. Soms doordat ik ontdekte dat het reilen en zeilen zoals het eigenlijk vanaf het begin af aan was, toch niet werkte voor mij. Beide situaties vragen om een compromis en dat is iets waarbij ik nog wel eens flexibeler ben dan de andere partij. Reuze handig om conflicten te vermijden. Maar als je te veel stappen richting een ander zet, kan het zomaar zijn dat wanneer je op kijkt, je ergens bent waar je je helemaal niet thuis voelt. Een gevoel dat niet beter wordt als blijkt dat de ander amper een voet verzet heeft.

Dat opkijken om te zien waar ik sta, dat mag ik wel wat eerder en vaker doen. Want weer een stap terug zetten is lastig en wordt niet bepaald toegejuicht. Van vast staan wordt niemand gelukkig en dan is er nog maar één uitweg. Of het anders was gelopen als ik eerder opgekeken had? Geen idee. Het had vast geen kwaad gekund.



Reacties

'Je bent goed bezig!'

'Je straalt helemaal! Wat fijn!'

'You sound very positive today. I like it'

'Daar mag je inderdaad trots op zijn!'


Ja! Ik ben op de goede weg. Ik doe de dingen die ik wil doen en de dingen die ik moet doen met meer plezier. Ik voel me energiek en positief. Ik heb de bevestiging van anderen niet meer zo hard nodig als eerder. Maar toch blijft het wel fijn om die af en toe even te krijgen.


Reacties

Vriendschappen waarbij verwacht wordt dat ik in vaste interval acte de présence geef, hebben een kleine overlevingskans bij mij. Waarom kan ik niet zo goed uitleggen. Misschien omdat ik te veel verschillende dingen en mensen leuk vind om stipt elke tweede zaterdag van de maand met dezelfde persoon af te spreken. Of omdat dat te veel als een verplichting zou voelen. Of omdat ik het me wel voorneem, maar het er op een of andere manier toch bij in schiet. In ieder geval ben je bij mij aan het verkeerde adres als je dat verwacht van een vriendschap. Gelukkig ben ik daar lang niet de enige in en heb ik zodoende een leuke verzameling mensen om me heen. Het nadeel van een vriendschap van twee mensen die er zo over denken is dat er zomaar ineens een hele tijd voorbij kan gaan zonder dat afspreekt, zelfs al woon je in dezelfde stad. Dan kan het zomaar gebeuren dat je, met toch een licht schuldgevoel, richting kroeg loopt om voor het eerst sinds te-lang-om-het-je-nog-te-herinneren samen een drankje gaan doen.

Nog voordat ik op mijn kruk zat, was het schuldgevoel weggenomen. Het was als vanouds; koetjes en kalfjes, wat roddels en de meest persoonlijke gesprekken. Want elkaar al veel te lang niet echt gesproken hebben, heeft niets weggenomen van de klik, van hoe vertrouwd het is en hoe goed we elkaar kennen. Goed genoeg om in de korte ontmoetingen in groepen die er het afgelopen jaar wel waren haarfijn aangevoeld te hebben hoe het zat. Dat horen voelde als een warm bad. Bij gebrek aan woorden gaf ik hem een dikke knuffel.

Ik besef me dat ik zijn vriendschap teveel voor lief heb genomen. Excuses maken mag ik niet, maar er van leren zal ik zeker doen.



Reacties

Het is een trend las ik deze week: even tijd nemen voor jezelf in de vroege ochtend. Dit betekent eerder opstaan en die tijd gebruiken om iets te doen waar je zelf iets aan hebt én je leuk of fijn vindt. Ik doe mee.

De afgelopen jaren woonde ik samen met iemand met een superstrak ritme, gevolgd door een relatie met iemand die geen wekker zet. In het eerste geval probeerde ik het ritme en de flexibiliteit een beetje op te rekken. In het tweede geval bleek ik er gevoelig voor redenen om nog even te blijven liggen en was mijn ritme compleet weg. Tegenwoordig ben ik weer volledig baas over eigen ritme en wekker. Fijn! Ik stofte een oud avondritueeltje af en duik weer wat eerder mijn bed in om nog even een hoofdstuk te lezen met een kop thee. Ik zwak mijn wens om op tijd om kantoor te zijn niet langer af in een compromis en langzaam maar zeker zette ik mijn wekker vroeger. Het ritme zorgt dat ik me minder moe voel en automatisch ben ik actiever en productiever.

Direct hieraan gekoppeld is het snoozen. Iets wat ik tot kunst verheven heb, maar waar ik toch wel graag vanaf wil. Al een paar maanden ga ik twee keer per week 's ochtends hardlopen. Het opstaan daarvoor was even lastig in het begin, maar oh, wat is het een heerlijk begin van mijn dag! Aangezien vijf keer per week hardlopen niet werkt voor mij, probeer ik die goede start voor de overige dagen op een andere manier te krijgen. Een ochtendritueel dus. Niet langer zo snel mogelijk mijn deur uit met mijn meeneem-ontbijt in mijn tas, maar rustig ontbijten terwijl ik even wat voor mezelf doe; wat (fysio) oefeningen, lezen, bloggen, waar ik dan ook zin in heb. De dingen van alledag nog even een uurtje uitstellend. Soms, na een nachtje minder goed slapen, heb ik het nog een beetje zwaar met opstaan, maar het snoozen is al stukken minder. Als je een leuk begin van je dag hebt, is het tenslotte een goede reden om op te staan.



Reacties
Instagram
Follow
Mailinglist
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl