Hallo,

Leuk dat je hier bent! Ik ben Yvonne. Begin 30, PhD student, sportief, doe een poging tot muzikaliteit en gezond leven en blog over de dingen die me bezig houden. Wees welkom en voel je vrij om te reageren.

Laatste artikelen

De drukke periode is bijna voorbij en ik gaf mezelf ruim baan voor rust dit weekend. Ik werkte wel even, maar dat deed ik gisteren op mijn gemak in de treinen en op de perrons onderweg naar familie en weer naar huis. Ik had etentjes met vrienden die ik al eeuwigheden niet gesproken had en liet mijn gezicht weer eens zien in de sporthal. Vandaag ruilde ik mijn hardloopschoenen eventjes in voor skeelers en genoot met volle teugen van de snelheid, de wind en de zon in mijn gezicht. Thuis dook ik nog even mijn dakterrasje op met een Lonely Planet voor wat vakantie voorpret. Daarna zag ik nog net de laastste schaatswedstrijden van het seizoen. De dingen die op mijn to do-lijstje stonden voor het weekend zijn niet gebeurd, maar wat maakt het uit. Het is lente!



Reacties

Deze weken komt even alles tegelijk. Moetjes, dingen waar ik tegenop zie en dingen die heel erg leuk zijn. Dat in combinatie met de gaan-gaan-gaan modus waar ik me in bevind, eisen zijn tol. Ik wist dat deze periode er aan kwam en kon er dus rekening mee houden. Je zou zeggen dat het daar makkelijker van wordt, maar in mijn geval klopt dat niet helemaal. Wanneer ik op zondag de bladzijde in mijn agenda om sla en iedere avond een afspraak zie staan, gaat dit enorm in mijn hoofd zitten. Ik krijg stress van het idee dat ik misschien wel eens stress zou kunnen gaan krijgen. Niet heel constructief. I know.

Twee master studenten, drie case study groepjes, wat randzaken voor een vak, een machine te leen waardoor ik eindelijk kan analyseren wat ik nou geproduceerd heb ik het lab, veertien dagen. Het zorgt er voor dat ik niet meer mijn eigen tijd in kan delen en een beetje geleefd wordt. Aan de dingen die ik wíl doen op mijn werk, die me vooruit brengen, kom ik even niet toe. Privé zijn de dingen die moeten (fysio) en die leuk zijn (yoga, zangles, schrijfcursus, avondje theater) stom toevallig ook even geconcentreerd deze twee weken.

Wat de stress veroorzaakt? Het gevoel dat ik geen controle heb. Het idee dat alles nét niet lukt. Het uit zich eerst door onhandigheid. Van het vergeten van mijn fietslampjes tot dingen uit mijn handen laten vallen. Daarna komt de spierspanning die vanuit de schouder, naar de nek, naar een niet te onderdrukken hoofdpijn evolueert. Het stapje terug wat ik deed na een klungelige week bleek niet voldoende. Een avondje ontspannen hielp een beetje.

Maar waar ik echt gelukkig van word? Hardlopen. Ik schijn zelfs te stralen als ik het er over heb. De redenen zijn vrij simpel; het voelt gezond, ik ben blij met mijn eigen discipline, ik heb er controle over en.. het lukt! Álles lijkt te lukken op dit gebied. Tien kilometer lopen in een goed tempo. Te hard starten, dat toch 35 minuten volhouden en mezelf helemaal tot het gaatje pushen. Vijftien kilometer (op mijn gemak) lopen omdat ik verdwaalde en toch naar huis moest. Het gevolg van zo'n run? Het gevoel dat ik de hele wereld aan kan, een duidelijker beeld van mijn prioriteiten, minder stress (weg hoofdpijn!) en een stukken beter humeur. Heerlijk die endorfines. Donker, koud, regen, sneeuw, het maakt me niets uit. Het werkt verslavend. Ik houd me netjes aan een schemaatje zodat ik niet teveel van mijn lichaam vraag, maar ik kijk nu al uit naar morgen, dan mag ik weer 35 minuten. Ik doe wel wat rustiger aan dit keer, want de grenzen hoeven niet altijd verlegd.


Reacties

Vorige week was er een van weerzien van vriendinnen. Driemaal was er sprake van een serieuze vorm van bijkletsen. Het veruit meest besproken onderwerp? Relaties. Voorbije relaties om precies te zijn. Die van mij en die van hen. De wederkerende vraag: waarom gooien mensen het roer om na een relatie? Natuurlijk, de drang om je haar te verven na een break up snap ik als vrouw maar al te goed. Maar ineens de dingen gaan doen waarvan je altijd zei ‘dat nooit!’, dat vind ik toch wat raar. Of, positiever uitgedrukt; interessant. Ben je dan niet jezelf geweest tijdens de relatie? Of word je, misschien keer op keer, zo beïnvloed door de interesses van een ander dat hier (te veel?) in mee gaat?

Ik zou mezelf niet zijn als ik hier niet wat zelfreflectie aan koppelde. Al eerder schreef ik hoe blij ik werd van mijn (ogenschijnlijke) zeeën van tijd in mijn single bestaan. Mijn haar zit nog hetzelfde, maar ik heb mijn ritme omgegooid, ben lekker bezig in mijn huisje, doe een schrijfcursus en ben druk vakantieplannen aan het maken. Dingen die ik toch al zo’n twee jaar niet mijn prioriteit hadden gehad. Maar is dat alles? Stonden die dingen gewoon niet zo hoog op mijn verlanglijstje en bleven ze daarom liggen? Of wilde ik ze eigenlijk wel heel graag, maar liet ik me beïnvloeden door andermans agenda?

Ik heb meerdere malen het gevoel ervaren dat ik aan het eind van een relatie ‘mezelf kwijt was’. Soms door mijn persoonlijke groei en veranderende interesses waar niet voldoende ruimte voor gegeven werd. Soms doordat ik ontdekte dat het reilen en zeilen zoals het eigenlijk vanaf het begin af aan was, toch niet werkte voor mij. Beide situaties vragen om een compromis en dat is iets waarbij ik nog wel eens flexibeler ben dan de andere partij. Reuze handig om conflicten te vermijden. Maar als je te veel stappen richting een ander zet, kan het zomaar zijn dat wanneer je op kijkt, je ergens bent waar je je helemaal niet thuis voelt. Een gevoel dat niet beter wordt als blijkt dat de ander amper een voet verzet heeft.

Dat opkijken om te zien waar ik sta, dat mag ik wel wat eerder en vaker doen. Want weer een stap terug zetten is lastig en wordt niet bepaald toegejuicht. Van vast staan wordt niemand gelukkig en dan is er nog maar één uitweg. Of het anders was gelopen als ik eerder opgekeken had? Geen idee. Het had vast geen kwaad gekund.



Reacties

'Je bent goed bezig!'

'Je straalt helemaal! Wat fijn!'

'You sound very positive today. I like it'

'Daar mag je inderdaad trots op zijn!'


Ja! Ik ben op de goede weg. Ik doe de dingen die ik wil doen en de dingen die ik moet doen met meer plezier. Ik voel me energiek en positief. Ik heb de bevestiging van anderen niet meer zo hard nodig als eerder. Maar toch blijft het wel fijn om die af en toe even te krijgen.


Reacties

Vriendschappen waarbij verwacht wordt dat ik in vaste interval acte de présence geef, hebben een kleine overlevingskans bij mij. Waarom kan ik niet zo goed uitleggen. Misschien omdat ik te veel verschillende dingen en mensen leuk vind om stipt elke tweede zaterdag van de maand met dezelfde persoon af te spreken. Of omdat dat te veel als een verplichting zou voelen. Of omdat ik het me wel voorneem, maar het er op een of andere manier toch bij in schiet. In ieder geval ben je bij mij aan het verkeerde adres als je dat verwacht van een vriendschap. Gelukkig ben ik daar lang niet de enige in en heb ik zodoende een leuke verzameling mensen om me heen. Het nadeel van een vriendschap van twee mensen die er zo over denken is dat er zomaar ineens een hele tijd voorbij kan gaan zonder dat afspreekt, zelfs al woon je in dezelfde stad. Dan kan het zomaar gebeuren dat je, met toch een licht schuldgevoel, richting kroeg loopt om voor het eerst sinds te-lang-om-het-je-nog-te-herinneren samen een drankje gaan doen.

Nog voordat ik op mijn kruk zat, was het schuldgevoel weggenomen. Het was als vanouds; koetjes en kalfjes, wat roddels en de meest persoonlijke gesprekken. Want elkaar al veel te lang niet echt gesproken hebben, heeft niets weggenomen van de klik, van hoe vertrouwd het is en hoe goed we elkaar kennen. Goed genoeg om in de korte ontmoetingen in groepen die er het afgelopen jaar wel waren haarfijn aangevoeld te hebben hoe het zat. Dat horen voelde als een warm bad. Bij gebrek aan woorden gaf ik hem een dikke knuffel.

Ik besef me dat ik zijn vriendschap teveel voor lief heb genomen. Excuses maken mag ik niet, maar er van leren zal ik zeker doen.



Reacties

Het is een trend las ik deze week: even tijd nemen voor jezelf in de vroege ochtend. Dit betekent eerder opstaan en die tijd gebruiken om iets te doen waar je zelf iets aan hebt én je leuk of fijn vindt. Ik doe mee.

De afgelopen jaren woonde ik samen met iemand met een superstrak ritme, gevolgd door een relatie met iemand die geen wekker zet. In het eerste geval probeerde ik het ritme en de flexibiliteit een beetje op te rekken. In het tweede geval bleek ik er gevoelig voor redenen om nog even te blijven liggen en was mijn ritme compleet weg. Tegenwoordig ben ik weer volledig baas over eigen ritme en wekker. Fijn! Ik stofte een oud avondritueeltje af en duik weer wat eerder mijn bed in om nog even een hoofdstuk te lezen met een kop thee. Ik zwak mijn wens om op tijd om kantoor te zijn niet langer af in een compromis en langzaam maar zeker zette ik mijn wekker vroeger. Het ritme zorgt dat ik me minder moe voel en automatisch ben ik actiever en productiever.

Direct hieraan gekoppeld is het snoozen. Iets wat ik tot kunst verheven heb, maar waar ik toch wel graag vanaf wil. Al een paar maanden ga ik twee keer per week 's ochtends hardlopen. Het opstaan daarvoor was even lastig in het begin, maar oh, wat is het een heerlijk begin van mijn dag! Aangezien vijf keer per week hardlopen niet werkt voor mij, probeer ik die goede start voor de overige dagen op een andere manier te krijgen. Een ochtendritueel dus. Niet langer zo snel mogelijk mijn deur uit met mijn meeneem-ontbijt in mijn tas, maar rustig ontbijten terwijl ik even wat voor mezelf doe; wat (fysio) oefeningen, lezen, bloggen, waar ik dan ook zin in heb. De dingen van alledag nog even een uurtje uitstellend. Soms, na een nachtje minder goed slapen, heb ik het nog een beetje zwaar met opstaan, maar het snoozen is al stukken minder. Als je een leuk begin van je dag hebt, is het tenslotte een goede reden om op te staan.



Reacties

Een tijd geleden besloten vriendin A. en ik dat we toch eens vaker gebruik moesten maken van alles wat ons leuke stadsie te bieden heeft. De stad waarin je woont leuk vinden omdat er lekker veel te doen is, terwijl jij op je bank zit is namelijk best een beetje gek. Dus bezochten we gisteren het Utrechts Archief voor de fototentoonstelling 'Utrecht in beeld'. We zagen de mensen en de mode van de jaren '30. Zagen we dat sommige stukjes stad nog precies hetzelfde zijn en anderen volledig onherkenbaar. Dat geen enkele winkel meer zit waar hij zat, behalve de HEMA uiteraard. En dat in de vorm van mooie foto's. Een boek met beschrijvingen vertelt je naar welk stukje je kijkt, maar desondanks is het soms nog even puzzelen vanaf waar de foto nou precies genomen is. En dat is eigenlijk alleen maar leuk, want het zorgt voor leuke interactie met de andere bezoekers. Zeker een aanrader om even te gaan kijken als je Utrecht kent! Het kost je een ruim uur en verder niets. Mocht je geen afscheid kunnen nemen: in mei worden de foto's verkocht.

Reacties

Het is alweer acht maanden geleden dat ik geopereerd werd aan mijn schouder. Het 'standaard herstel' zou zo'n 6 tot 9 maanden moeten duren. Doordat er bij mij veel gerepareerd moest worden en mijn schouder daar niet heel relaxt op reageerde, duurt het langer. De nieuwe schatting werd 12 tot 15 maanden. Dat is nog lang, maar het herstel is merkbaar en gaat af en toe met een sprongetje waar ik heel blij van word. Ondertussen doe ik weer alles wat ik vlak voor de operatie ook deed en, behalve soms tijdens yoga, zonder hinder van mijn schouder.

Ik was gewend om drie keer per week te sporten; twee keer volleybal, een keer hardlopen. (De enige yoga vorm die ik met goed gevoel kon en kan doen, yin yoga, is geen sport te noemen.) Drie maanden voor mijn operatie moest ik stoppen met volleybal. Ik ging een extra keer per week hardlopen om dit een beetje te vervangen. Ik kwam in die maanden wat aan en hoewel ik daar niet blij mee was, accepteerde ik het, want ik wist wat er nog zou komen. Een dag voor de operatie schopte ik mijn weegschaal onder mijn bed. Ik mocht er de komende maanden niet op staan, want dat zou me ongetwijfeld niet beter laten voelen.

Na twee maanden kon ik weer fietsen, wat betekende dat ik in ieder geval weer iets bewoog. Een dagje werken betekent voor mij dat ik 70 minuten op de fiets zit. Heen en weer naar de fysio is 80 minuten als ik door fiets. De eerste keer dat ik deze afstanden weer fietste, merkte ik hoe zeer niet alleen mijn conditie, maar ook mijn spieren achteruit waren gegaan. Nog voordat ik vanuit Zeist terug was in Utrecht had ik spierpijn. Ondertussen was mijn kast al aangevuld met net iets wijder zittende bovenkleding.

Een kleine vier maanden na mijn operatie sportte ik weer voor het eerst. Ik begon twee keer per week te spinnen. Ik keek eens een keer echt naar mijn lichaam en concludeerde dat ik ook letterlijk mijn vorm kwijt was. Ik ben niet een enorm atletisch gebouwd persoon, maar je kon voor mijn operatie wel zien dat ik sportte. Dat was weg en in mijn ogen zag ik er uit zoals ik me de zomer gevoeld had: couch potato. Weer sporten betekende ook weer op de weegschaal mogen staan. Twee kilo er bij. Dat was alles. Maar die vórm! Hoewel sommige mensen waarmee ik er over sprak tegenwerpingen hadden, bevestigde een eerlijke opmerking hier en daar mijn waarneming.

Het spinnen hield ik zo'n anderhalve maand vol. Daarna durfde ik weer een keer te proberen of ik kon hardlopen en dat ging goed, dus ging per direct de schaar in het pasje van de sportschool. Ik pakte de mp3'tjes van Evy er maar weer bij en stapte bijna halverwege het schemaatje naar de 5 kilometer weer in.

Ondertussen ben ik een schemaatje verder en komt de 10 kilometer dichtbij. Ik loop drie keer per week en vind het heerlijk. Bijkomend voordeel is dat ik die twee kilo en nog wat meer ondertussen weer kwijt ben. Alleen die letterlijke vorm, die is er nog niet helemaal. Mijn vetverbranding streeft mijn spieropbouw voorbij, Gevolg? Het wordt tijd voor een nieuwe spijkerbroek, mijn laarzen zitten wijder om mijn kuiten en ik heb geen kont meer. Voor de letterlijke vorm zal ik dus nog wat geduld moeten hebben, maar het belangrijkste is al bereikt: ik zit figuurlijk zó veel lekkerder in mijn vel!


Reacties

Het vooruitzicht van meer vrije tijd, meer ruimte voor spontane acties, voor vrienden, maakte me blij. De lege agenda, de tijd om dingetjes in huis te doen en te doen wat ik wil maken me nog steeds blij. Maar het is wel even wennen. 

Ik was tot acht maanden geleden gewend aan zaterdagen in een sporthal, zondagen met de liefde. Het wegvallen van het volleyballen werd misschien zelf stiekem juichend ontvangen door de liefde en de vrijgekomen tijd werd dus ook moeiteloos opgevuld. Zo af en toe stribbelde ik tegen en had ik de zaterdag voor mezelf, die dan vooral opging aan wassen en stofzuigen. Mijn tijd voor mezelf in de vorm van volleyballen werd vervangen door tijd samen en klusjes toch niet bepaald tot de favorieten horen.

Blij word ik er dus van. Van die legere agenda. Ik heb tijd voor mezelf en kan lekker klussen in huis, een cursus volgen, wat ik maar wil. Maar dat is dus nog wel even een dingetje; wat wil ik nou eigenlijk? Weer volleyballen ja, maar dat kan nog even niet. Een naaicursus volgen, maar die hebben wachtlijsten. Mijn huisje leuker maken en dat doe ik ook, maar dan wel in stukjes van een kwartier tot een half uur en niet te veel op een dag.

Natuurlijk zijn er zat dingen die ik kan doen. Die ik ook nu kan doen. Ik moet alleen nog even uitzoeken wat ik precies wil. Dus het lijstje met dingen die ik dit jaar wil doen is aangevuld en de komende tijd ga ik om me heen kijken en dromen over wat er allemaal kan en wat ik allemaal wil. Aan de ene kant voelt het een beetje verloren, maar eigenlijk is het vooral heel erg leuk om me te bedenken welke kanten van mezelf ik wil ontwikkelen en welke uitdagingen ik aan wil gaan.



Reacties

Al jaren stuur ik via postcrossing kaartjes over de hele wereld aan mensen die ik niet ken. Om vervolgens een kaartjes te ontvangen van weer andere mensen die ik niet ken. Post ontvangen is dusdanig zeldzaam aan het worden dat bij thuiskomst iets op mijn deurmat vinden een klein geluksmomentje voor mij is. Kaartjes versturen vind ik minimaal even leuk, omdat ik weet dat ik iemand anders ook zo'n geluksmomentje bezorg. En dat met zo weinig moeite.

De blog FatMumSlim gaat een keer per jaar nog net iets verder door een giftexchange te organiseren. Het idee is simpel: je stuurt en ontvangt kerstcadeautjes van twee verschillende mensen die je niet kent. De vorige jaren liet ik dit aan me voorbij gaan, maar aangezien ik me dit jaar niet meer kon bedenken waarom, deed ik dit keer mee.

Ik gaf me op in de Europa groep en mijn pakketje zou naar Engeland gaan. Via wat vragen en een blik op het Instagram account van de ontvanger kreeg ik een idee voor wat cadeautjes. Ik vond het lastig, omdat ik meerdere cadeautjes leuker vind dan een enkele en je budget rond de €20,- is. Uiteindelijk kocht ik een speculaasplank en -mix en een kleurrijke sjaal. Het budget werd overschreden en de verpakking van de bakmix overleefde reis niet helemaal, maar de cadeautjes werden enthousiast ontvangen. Puntjes voor verbetering dus, maar al met al is de missie geslaagd.

Het pakketje wat ik ontving was wat laat (waarvan ik op de hoogte gehouden werd door de zender) doordat een besteld cadeautje er nogal lang over deed. En omdat ik niet thuis was op het moment dat het bezorgd werd, brachten mijn cadeautjes de kerst door bij mijn buren. De dag erna belandden ze alsnog onder mijn eerste echte eigenste kerstboom. Ik besloot er elke ochtend één uit te pakken. Zo werd ik elke dag wakker met de geur van kerst en een klein cadeautje. Wat wil een mens nog meer? Acht cadeautjes ontving ik. Stuk voor stuk goed doordacht en helemaal raak. Garen om mijn armbandjes mee te maken, een notitieblokje, dingetjes die perfect in mijn nog te realiseren crea-kamertje passen en wat lekkere verwendingetjes. Cadeautjes waarvan ik nog lang plezier zal hebben. In ieder geval tot ik volgend jaar weer mee kan doen.


Reacties
Instagram
Follow
Mailinglist
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl