 |
 |
|
| |
Ik had verwacht dat ik na de laatste rare week werken -omdat de laatste dagen ergens werken nou eenmaal raar zijn, vind ik- een licht euforisch gevoel van vrijheid zou ervaren. Dat ik vrijdag meteen de neiging zou hebben mijn complete sociale netwerk uit te nodigen om de kroeg in te gaan en daar voor mijn part tot zondag te blijven zitten. Maar dit gevoel bleef uit. Ik had zelfs niet echt een gevoel van vrijheid. Van vermoeidheid, dat wel.
De eerste week bracht ik vooral slapend en opgesloten in huis door. Sinds vorige week is er weer wat meer actie. Ik kan mezelf beter tot dingen aanzetten. De dingen doen zelf, boodschappen of iets dergelijks, kost nog steeds onevenredig veel energie. Dus er gebeurt nog steeds bijzonder weinig op een dag. Natuurlijk zijn er ook dingen waar ik energie van krijg, zoals vrienden en sporten. Maar daarvoor moet je er eerst een beetje in stoppen. En daar zit mijn dilemma; moet ik mijn lichaam alle tijd geven om uit te rusten en op de dag maar zien waar ik zin in heb? (Kom ik dan niet in een spiraal van luiheid terecht waardoor het alleen maar erger wordt en in ieder geval niet over gaat?) Of moet ik de wekker zetten om mezelf ritme te geven, mezelf verplichten even naar buiten te gaan en een to do-lijstje geven? (Dit is in het verleden effectief gebleken, maar is dat niet het uitstellen van het probleem?) Of ligt de juiste manier daar ergens tussen in? (En waar dan? Wáár?!?)
Het klinkt zo makkelijk: luisteren naar je lichaam. Ik merk de signalen wel en ik wil er ook wel iets mee, alleen ik heb de decodeersleutel nog niet gevonden..
|
Vorig jaar beklom ik op oudjaarsdag de Villarica en bracht ik de avond en nacht door met een barbecue met leuke mensen,
vuurwerk met een hoop ooh's en aah's en een poging tot salsa dansen met
een dronken en opdringerige Peruaan.
Gisteren liep ik hard met knallende
hindernissen en bracht ik de avond en nacht door met spelletjes met
leuke mensen en schattig vuurwerk. En kon ik wél Lief om zijn nek
springen.
Anders. En allebei heeft het wel wat.
(Ondertussen op onze vensterbank.)
Ik begin er al aan te wennen en het bevalt best wel moet ik zeggen; zo'n huisman. Alle troep die weg mocht, maar bleef staan omdat het grof vuil ook niet altijd open is, is de deur uit, de lampen hangen mooi en nu hangen zelfs de gitaren aan de muur. Om nog maar niet te spreken van het zorgvuldig uitgezochte avondmaal wat op me staat te wachten als ik thuis kom. Maar misschien is het maar goed dat het maar een weekje is. De to do lijst begint op te raken..
Wist je dat fulltime werken en tegelijk -soort van- een nieuwe baan zoeken best lastig is? En ik zeg 'soort van' omdat ik niet echt actief zoek; ik heb mijn cv online gezet en bij mijn favoriete bedrijf naar vacatures gezocht. Punt. Zelfs die vacatures hoef ik niets meer mee te doen, dat neem een detacheringsbureau van me over, zij hebben tenslotte een contactpersoon. Alle andere detacheringsbureaus vertellen dat je aan twee wel even genoeg hebt voorlopig en dat dat inderdaad een vacature is die aansluit bij je CV, maar tevens hetgeen wat je nu ook doet en juist niet meer wilt, terwijl je collega's meeluisteren, is niet een heel gemakkelijke en leuke situatie. Ja, ik weet het, het hoort er bij. Toch besloot ik de aanpassing die ik nog vergeten was op mijn CV nog maar even niet te uploaden, want dat komen ze allemaal weer opnieuw, en het actief zoeken nog even uit te stellen. Ik haal nu de 40 uur per week al niet. Ok, ook door de fysiotherapie en het uurtje langer blijven liggen op maandag omdat ik het hele weekend ziek doorbracht. Maar toch. Ik wil echt. Écht.
Ondertussen heeft Lief een weekje vrij en er gebeuren allemaal dingetjes in huis. Al is het na het bloed, zweet en tranen van vandaag (heb ik van horen zeggen) morgen even tijd voor een rustdag. Dat is wel verdiend, want de lampen boven de bar hangen. Wat wil een mens nog meer?
Ik ben al twee dagen druk aan het afwachten tot ik gebeld word door mijn detacheringsbureau. Zij gaan mij vertellen welke testen ze hebben om een beetje richting aan mijn zoektocht te geven (beroepskeuze- en/of persoonlijkheidstest) en wanneer ik die dan ga doen. Er is ondertussen duidelijk dat ik iets anders wil. De termijn voor het vinden van iets nieuws staat, volledig onrealistisch als je het mij vraagt, op het begin van het nieuwe jaar. Aangezien dit ook de termijn is van absolute zekerheid voor de directeur, peilde ik vandaag bij hem of hij het eens was met die termijn. In mijn achterhoofd zat al ergens het stukje zin 'een maand opzegtermijn'. Ditzelfde bleek ook in zijn hoofd te zitten, met als gevolg dat het contract tussen detacheringsbureau en het bedrijf vandaag officieel opgezegd is. De mogelijkheid toch hier te blijven, blijft wel bestaan. Ze willen me nog steeds (proberen) aan te houden en die keuze is nog steeds aan mij. Het is raar om te beseffen dat ik over een maand werkloos ben. Ik denk dat het een soort van opluchting is, omdat er eindelijk een beslissing gevallen is. Eentje waar ik tot over een maand nog op terug mag komen, maar toch.
Het weekendje Helsinki begon een beetje, ahum, stroefjes. Ik kreeg het namelijk voor elkaar om tussen het boarden op Schiphol en het hotel in Helsinki mijn paspoort kwijt te raken. Gelukkig klopte mijn beredenering dat het in het vliegtuig uit mijn tas was gevallen en kregen we goede service van alle kanten, waardoor we er snel achter waren dat hij vrij simpel op te halen was op het vliegveld. Behalve wat telefoontjes en een extra tripje heen en weer naar het vliegveld hadden we er gelukkig verder niet zo veel last van.
Helsinki was wat anders dan verwacht, misschien omdat er weinig
historische waarde in de stad te vinden is. Daardoor viel het misschien
wel een klein beetje tegen, maar aan de andere kant was het wel gewoon
een heerlijk weekend weg.
Vrijdagmiddag verkenden we het centrum van Helsinki. Grotendeels al in de schemer en in het donker, want met de klok een uurtje vooruit houdt het daglicht om half vijf wel op.
Zaterdag spendeerden we de ochtend op Suomenlinna; een fort op een
eiland voor de kust, ooit gebouwd om de Russen op afstand te kunnen
houden.
In de middag slenterden we wederom door het centrum en bezochten we het Design Museum.
Het plan was vanaf het begin al om zondag naar Talinn te gaan. Even leek dit niet door te kunnen gaan, aangezien het aardig stormde om ons heen, maar na wat creativiteit met vaarschema's bleek het mogelijk om toch een hele middag en avond daar door te kunnen brengen. In de stromende regen, met een paraplu die het een halve dag vol hield, liepen we door het schattige oude centrum. Het slechte weer mocht de pret niet drukken, aangezien natte schouders en voeten met twee graden er alleen maar voor zorgen dat de warme chocomel extra goed smaakt. De overtocht heen was enigszins schommelend, de terugweg nog wat meer. Het vertrek werd een uur uitgesteld en de reis liep wat vertraging op, waardoor we pas om half 2 weer het hotelbed raakten, maar het was het zeker waard.
 
Maandag was het, na nog een warme drankje uiteraard, tijd om weer in een vliegtuig te stappen. Helsinki en Talinn bleek een goede combinatie van modern en historisch en het was lekker om even weg te zijn. Ik kan (en wil?) de neiging om het volgende tripje te plannen niet geheel onderdrukken..
Ondertussen heb ik alweer een weekje gewerkt. Antwoorden op mijn vragen heb ik natuurlijk nog niet gevonden, maar de eerste stappen die kant op zijn wel gezet. Dat voelt goed. Ook een beetje ongemakkelijk misschien, maar goed.
Bij het schrijven van mijn vorige logje besefte ik me dat ik nu een half jaar lang kan dagdromen over waar ik een jaar geleden was. Zo ongeveer dan, want ik denk dat ik nu een jaar geleden net de eerste pinguïns en walvissen spotte in Patagonië, maar dat weet ik niet zeker. Ik zou het op moeten zoeken, want toen had ik heerlijk weinig besef van tijd. Wat overigens goed ging tot ik me bedacht dat ik wel op moest gaan schieten met naar Lima gaan en ohja, die malaria-tabletjes moest je een tijdje voordat je de jungle in ging al mee beginnen.. Maar dat terzijde. Dat gevoel was heerlijk. Ik hoop dat gevoel dit weekend weer heel even terug te krijgen. Morgen vliegen we voor een lang weekend naar Helsinki. Zonder ons echt verdiept te hebben in wat er te zien en te doen is, want dat is helemaal niet nodig.
.. werd ik voor het eerst 's ochtends wakker in Buenos Aires. Veel te vroeg dankzij mijn jetlag. Na samen met I. veel te lang te hebben gewacht op ontbijt, verkenden we de stad. Waar het in mijn eentje een beetje eng was geweest, was het samen met een Hollandse die redelijk Spaans sprak alleen maar leuk.
Nu ben ik alweer ruim vijf maanden aan het werk. Het project waarvoor ik aangenomen ben loopt langzaam op zijn einde. De druk is er dus een beetje af. Nog steeds worden we (en dankzij de taakverdeling vooral ik) gecommandeerd van boven/buiten af, maar nu zijn het te veel dingen die vandaag moeten, in plaats van te veel dingen die een week geleden hadden gemoeten. Het betekent dat ik tijd heb om na te denken over wat ik eigenlijk doe.
Eigenlijk doe ik nu het werk waarvan ik ooit zei: 'dat nooit' en wat de reden was om door te studeren. Hoewel het bedrijf veel leuker is dan het stagebedrijf toen, blijft er wel de vraag of ik dit wil. Nu het project bijna afgelopen is, heb ik binnenkort de kans om te kijken wat 'we' eigenlijk nog meer doen, want de directeur heeft uitgesproken me graag te willen houden, ondanks dat er nu niet veel werk is. Ik moet hard mijn best doen om niet nu al een (negatief) oordeel te vellen, want dat zou niet eerlijk zijn. Maar realistisch gezien vraag ik me af of het mij kan blijven boeien. En zo niet, wat dan wel. Ik heb geen idee.
Minder druk betekent ook tijd hebben om ziek te zijn. Dus daar ben ik mee bezig. Compleet energieloos heb ik de hele dag op de bank gehangen. Mijn projectleider mailde dat ze hoopte dat ik niet ziek was geworden van het werk. Dat is nog een vraag die ik mezelf stel. En wederom heb ik geen idee. Na vijf maanden hetzelfde project, is alle spanning er vanaf, maar de collega's zijn nog steeds leuk. De manier waarop we behandeld worden van boven/buiten af nog steeds niet. Ik wil dit project afmaken, maar het kost veel moeite om het keer op keer van me af te laten glijden. Houd ik dit nog twee maanden vol?
Veel vragen, weinig antwoorden. Een jaar geleden leek mijn leven makkelijker. Toen was ik vrijwel alleen in een land aan de andere kant van de wereld waar ik praktisch niet met de mensen om me heen kon communiceren. Nu ben ik in mijn vertrouwde omgeving en kwam mijn lieve vriendje net thuis met twee Disney films om de dagen dat ik ziek ben door te komen. Je zou zeggen dat ik niets te klagen heb.
Camera's waren niet mijn beste vriend tijdens mijn reis. Maar ik eindigde er met eentje die nu nog steeds dienst doet. Een van mijn weinige eisen toen ik een camera kocht was, beide keren, dat hij panorama foto's kon maken. Gezien het budget werd het een variant die je achteraf digitaal aan elkaar moet plakken. Natuurlijk krijg je bij aankoop van de camera netjes een cd-rom met het programma dat het voor je kan doen, maar reizen en cd's is geen goede combi. Of ik was er niet zuinig genoeg op. Dat kan ook. Dus duurde het enige tijd voordat ik de foto's aan elkaar geplakt kreeg. Zowel door het niet kunnen vinden van een goed programma als door het geen zin hebben. Maar ze zijn er. De panoramafoto's. Mira aquí!!
Een niche creëren kost zo af en toe wat werk. Maar dat maakt niet uit, dat is leuk.
Bij iemand intrekken in een al ingericht huis heeft een zijn nadeel; het is minder makkelijk je thuis te maken dan als je blanco begint. Stiekem ben ik dan ook best jaloers op Zus die een enorm leuk huis heeft gekocht en helemaal op nieuw kan beginnen met inrichten. Voordeel is dat ik in een niet helemaal af huis terecht ben gekomen. En dus kan ook ik, kunnen wij, interieurshoppen. Aanvankelijk leek de afstemming moeilijk, maar hoe meer we zien, hoe meer we dezelfde dingen in ons hoofd hebben. Dus vinden we steeds meer dingen en wordt het hier steeds meer af.
Het is leuk om samen te shoppen, te bedenken en in te richten. De lamp is er al een tijdje en vandaag voorzien van een goede dimmer. We zijn afwachting van de bestelde salontafel en hebben leuke lampen gevonden voor boven de bar. Straks wordt zelfs de deurpost verven nog leuk.
|
|
|
|
|
