Ik kan me nog herinneren dat een paar jaar geleden, Zus zich hardop verwonderde over het feit dat haar leeftijdsgenoten bezig waren met huizen kopen, trouwen en kinderen krijgen. Twee weken geleden deed ik hetzelfde, mijn kantoorgenootjes (exclusief zij/haar) haakten moeiteloos in. Het is vreemd om te merken dat vriendinnen, oud klasgenoten en overige leeftijdsgenoten met deze dingen bezig zijn. Natuurlijk is het ook onwijs leuk, aangezien het er op duidt dat mensen in je omgeving gelukkig zijn en je gunt ze natuurlijk niets anders. Maar er hangt automatisch het besef aan vast dat je in een andere levensfase zit en een beetje ‘achter loopt’. Ja ik weet het, iedereen deelt zijn/haar leven anders in en het gaat er om dat je gelukkig bent en dat ben ik ook. Ik heb nog geen nesteldrang, rammelende eierstokken enzovoorts. Er verandert ook niets aan de vriendschappen. Het valt alleen op, ik bedoel er verder niets mee. Ik had dan ook besloten het bij dat ene moment van verwondering te laten en er niet over te loggen. Maar nu het kleine zusje van een oud klasgenootje getrouwd is, moest ik het toch even kwijt.

*Zucht* En ik zat gisteren nog te proosten op een gehaald tentamen en een date te evalueren.

Deze week lijken dingetjes op zijn plaats te vallen. Qua studie dan. Eind januari maakte ik een tentamen. Het zou mijn laatste moeten zijn, maar al tijdens het maken begon ik daar hevig aan te twijfelen. Door een ernstig gebrek aan motivatie bereidde ik het niet echt goed voor en ik besefte dan ook dat het mijn eigen schuld was. Gisteren las ik een mailtje van de docent. De laatste vraag moest nog nagekeken worden door iemand anders, maar er stond alvast online hoeveel punten we voor de rest hadden. 55 Punten is voldoende. Wetend dat ik voor de laatste vraag geen punten krijg, moest ik die dus al hebben. Ik heb er 55.5. Ik heb vijf minuten naar mijn scherm gestaard en nog net weten te onderdrukken gillend door de gang te rennen (ik zat op de universiteit, dus ik heb het maar digitaal geuit). Nooit meer een tentamen!!

Vandaag kreeg ik een mailtje terug van mijn opper-scriptiebegeleider; mijn aanvraag voor meer credits voor mijn scriptie, ondertekend en al. Het betekent nog niet dat het goedgekeurd is, maar het is wel een grote stap in die richting.

Natuurlijk moet ik nog steeds heel hard werken het komende half jaar. Maar doordat dit allemaal mee zit, hoef ik me alleen nog maar bezig te houden met mijn scriptie. Niets reparatie opdracht. Hoogst waarschijnlijk geen extra klusje om wat credits te halen. Hè, wat een rust.

Mijn verstandhouding met Mam is van tijd tot tijd ingewikkeld en misschien wel een beetje vreemd. Hij zweeft ergens tussen vriendschap en moeder/dochter. Soms is dat heel fijn, maar soms een beetje ingewikkeld.

Doordat ik op mijn vijftiende bij Pap ging wonen werd ik snel zelfstandig. Met een Pap die vaak van 7 tot 7 van huis was, kwam het huishouden grotendeels op mij aan. Dat was niet erg. Dat wist ik tenslotte ook van tevoren. Toen ik op mijn achttiende ging studeren kon ik voor mijn gevoel niet snel genoeg op kamers zitten. De onafhankelijkheidsdrang zat er kennelijk toen al in. En dat is onveranderd. Waarschijnlijk komt het daardoor dat ik, vooral als ik even niet lekker in mijn vel zit, geen zin heb ik ouders. Ook al weet ik ook wel dat ik ze dan juist nodig heb.

Mam belde dinsdagavond. Op het pad van mijn studiegerelateerde ups en downs zat ik net in een down en had eigenlijk weinig zin in een gesprek. Toch nam ik op (terwijl ik de kunst van screenen en doen alsof ik er niet ben goed versta, sorry). Ik kon en wilde mijn gevoel van het moment niet verbergen en dus werd het een moeder/dochter gesprek. Op het moment zelf wilde ik vooral geen advies horen, maar wel mijn verhaal kwijt. Het werd een gesprek van 80 minuten. Een moeizaam gesprek, want het is raar voor mij als Mam ineens vol in de moedermodus schiet. En dat vertelde ik haar ook. En dat vond ze niet erg.

Gisteravond belde ik terug. Gewoon om te vertellen dat weer onderweg was naar een up. Dat ik volgende week begin met een cursus Spaans. Omdat ik weet dat ze zich zorgen maakte na het gesprek van de dag ervoor. Samen bespreken we waar mijn gevoel vandaan kan komen. De drang tot zelfreflectie blijk ik duidelijk niet van een vreemde te hebben. Het was een vriendinnengesprek over moeder/dochter onderwerpen. Ik sta versteld en hoeverre Mam me begrijpt. Deels omdat we op elkaar lijken (..) en deels omdat hard haar best doet om te begrijpen wat er in mijn leven speelt. Als ik toch eens wat minder puberale buien zou hebben, dan zou ik het voor ons allebei makkelijker maken. Maar daar ben ik dan weer dochter voor denk ik.